Ouroboros
@Varta42
29 okur puanı
Aralık 2024 tarihinde katıldı
Puan vermedi·416 syf.·
Beğendi
·2025 32. kitabı
Her çiçeğin bir mevsimi, her kitabın bir zamanı vardır. Haziranın tadını yeni hikâyelerle çıkarın.
MahşerEdebiyat
Peyami Safa şüphesiz ki en önemli yazarlarımızdandır. Bu kitapta bu durumu fazlasıyla kanıtlamış. Peyami Safa'nın insanlar üzerinde ne kadar büyük bir anlayışa sahip olduğunu ve bu anlayışını ne kadar iyi bir şekilde yazıya geçirebildiğinin kanıtıdır bu kitap.
Kitap Nihad'ın Çanakkale cephesinde omuzundan yaralanarak İstanbul'a dönmesiyle başlar. Nihad beş parasızdır. İstanbul'a döndüğünde yanında kalacağı yakınının öldüğünü öğrenir. Parasız olan ve yatıcak bir yeri olmayan Nihad'ın aklına arkadaşı Faik gelir. Faik ve babasıda zor durumda olmalarına rağmen Nihad'a evlerini açarlar. Nihad para kazanabilmek için ne kadar uğraşsa da kimse onu işe almaz. En sonunda işe başvurduğu yerlerin birinde tekrar reddedilir fakat başvurduğu iş yerindeki bir kadın Nihad'a kızına özel öğretmenlik yapmasını teklif eder ve olaylar buradan gelişir.
Peyami Safa bu kitapta zıtlıklar üzerinden sosyal bir eleştiri yapmış. Nihad ve arkadaşları fakir olmalarına rağmen sürekli birbirlerine destek olmaya çalışırken; ülkede yüksek bir mertebede bulunanların sürekli birbirlerinin arkasından iş çevirdiğini, konumlarını kötüye kullanarak, başkalarının mallarını gasp ederek sadece kendilerini düşündüklerini yazmış.
Kitapta çok önemli bir yer tutan bir diğer şey ise Nihad ve onun evhamlı düşünceleri. Nihad sürekli hüsnü kuruntulara kapılarak kendi yaşamıni alt üst etmektedir. Nihad'ın bu evhamları ve cepheden döndükten sonra insanların davranışları karşısında yaşadığı hayal kırıklığı birleşerek onu intihar düşüncelerine boğmaya başlıyor. Bir yerden sonra bu düşüncelere daha fazla karşı çıkamayarak kemerle ayağına bir taş bağlayıp denize atlayarak intihar ediyor. Denizdeyken bu kararının yanlışlığını, aslında yaşamak istediğini fark ediyor. Bir şekilde kurtulduktan sonra nefes aldığında oksijen gibi
"Saadetin bir serap olduğunu bütün şairler söylemişlerdir. Hala insanlar bu vehim peşindedirler. Kedersiz, saf, ebedi, mutlak bir saadet aramak, insanlığın tabiatı saniye haline gelmiş bir gafletidir."
"Ben... hiç! Başım döndü. Yahut... başım koptu. Artık ben o eski başımı taşımıyorum. Dünyayı anlayışım birden bire değişti. İdrakimi kaybettim,"