Yüzdeki Anlam
Yüzün hep hüzünlüdür ama gülümseyen bir hüzündür bu.İşte şimdi geliyorum, yüzündeki anlama.Dün gece sabaha kadar düşündüğüm o yüzün:geceye bir yıldız gibi düşmüştün ya!Mutsuz bir kadın her şeyden önce,çok üzülmüş,birileri onu derinden kırmış.İfade bu ilk baktığımda,son baktığımda da.Mutlu olmayı, huzuru dolayısıyla aşkı arayan bir kadın.Birçokları gibi.Ancak burada bir şeye değinmem gerek, birçoklarından ayrılan çok önemli bir fark var, hem de çok önemli! Mutluluğu,huzuru yâni o aranan aşkı, aşk dolunaya dokunmaksa, o işte, en çok hak eden, yeryüzünde en çok yaşamayı hak eden kadın, işte yüzündeki anlam bu. Yaşayamamış, hüzün o işte; ama hep bir gülümseme de var, "olsun" der gibi, "işte hayat" der gibi. İkisi birlikte: hüzün, kırılganlık; gülümseme de iyilik aynası...
📚🔔 Tatil zili çaldı!
Bir yıl boyunca verilen emeklerin ardından şimdi dinlenme, keşfetme ve yeni maceralara atılma zamanı. 🌞
Bu yaz bol kahkahalı, bol anılı ve elbette bol kitaplı geçsin. Tüm öğrencilere keyifli tatiller diliyoruz! 💙📖
Senin Korkularını Benim İnceliğimi
"Ayrılık ne biliyor musun?Ne araya yolların girmesi,ne kapanan kapılar,ne yıldız kayması gecede,ne güz,ne ceplerde tren tarifesi,ne de turna katarı gökte...İnsanın içini dökmekten vazgeçmesi ayrılık.İpi kopmuş boncuklar gibi yollara döktüğü gözlerini,birer damla düş kırıklığı olarak toplaması içine.Ardında dünyalar ışıyan camlar dururken duvarlara dalıp dalıp gitmesi.Türküsünü söyleyecek kimsesi kalmamak ayrılık.Ödünç sesle konuşan bir kalabalık içinde kendi sesiyle silinmek.Birdenbire büyümesi,gülüşü artık yaprak kıpırdatmayan bir çocuğun.İnsanın yaşlandıkça kendi kuyusuna düşmesi.Bir kadının yatağına uzanan kül bağlamış bir gövde.Saçına rüzgar,sesine ışık düşürememek kimsenin.Parmaklarını sözüne pınar edememek.Uzaklarda bir adamın üşümesi,bir kadın dağlara daldıkça.Işıklı vitrinlere bakmadan geçmek çarşılardan.Çiçekçilerden uzağa düşmesi insanın yolunun.Evlerle sokaklar arasında bir ayrım kalmaması...Ayrılık o küçük ölüm,usta dokunuşlarla bizi büyük ölüme hazırlayan."
Sayfa 110 - Kırmızı Kedi Yayınevi
Günbegün
Benim mezarlarımda ölü yok;
Hep yaşamış olanlar var...
Anılarımda bir yer
Dinmeksizin acıyor,
Günbegün,
Bundan.
Güldüğümü görenler
Bana bakıyor,
Görüyorum...
Ağlasam geçer,
Biliyorum...
Ağlanmıyor.
Sayfa 58 - Yapı Kredi Yayınları
Bir Çocuğun Annesine Söylediğidir
Yüzünü yıkamadan,işe giden bir cumartesiyim
Yarım kalmış bir denizin son mevsimi çocuk
Erken kuşların erken bitirdiği kadarmış evi
Belki çıkıp gelsen,aklından zoru olan bir sevinç
İnsanın en çok insanla azalıyor kederi
Zihnimin devamlı olarak en kötü senaryoyu düşünerek ve eğer yeterince endişelenirsem en çok korktuğum şeyden kendimi koruyabileceğim yalanı ile benimle nasıl alay ettiğini öğrendim.