İçimde, anlamını tam olarak çözemediğim bir his var. Adını koymam gerekse, buna eksiklik derdim. Bazen bu duygu, hedeflerime ulaşma yolundaki azmimi gölgeliyor; vesveseler ve kaygılar da ona eşlik ediyor.
Fakat bildiğim bir hakikat var: Bunun ilacı çalışmak, hem de yılmadan çalışmak. Çünkü emek verildikçe zor görünen kapılar birer birer aralanır, kara bulutlar dağılır, güneş yeniden ufukta belirir. O zaman insan, yolun ne kadar çetin olduğuna değil, ne kadar mesafe kat ettiğine bakar.
Belki bugün içimde eksiklik hissi var; belki yarın da olacak. Ama ben yine de yürümeye, öğrenmeye ve çalışmaya devam edeceğim. Çünkü biliyorum ki sabırla verilen her emek, er ya da geç meyvesini verir.
Çalışmaya devam, Vedat…