"İnsan kaç yaşına gelirse gelsin, bazı yaşanmışlıklarını unutamazmış. Evet, atlatıp aşarmış. Evet, kabullenip iyileşirmiş. Ama içinde bir yerlerde, o günlerin yaşanmış olduğunu tamamen silemezmiş. Kemal Varol'un da dediği gibi:
"Acı geçiyor. Acı elbette geçiyor. Acı çekmiş olmak geçmiyor..."
"En büyük mutsuzluk, burada iğrenç insanların yanında hissedilen can sıkıntısı, aralarındaki yükselme rekabeti, bir adım öne çıksınlar diye birbirlerini gözetleyip dikkat kesilmeleri; gizlemeye hiç gerek duyulmayan çok acınacak, çok alçakça tutkular."
"Herkes ne diyecek?.. Fakat bu ana kadar herkesten ne gördüm ki... Bana en yakın olanlar dahil olmak üzere, bu herkes dedikleri şey beni üzmekten, hayatımı manasız bir hale sokmaktan başka ne yaptı? Bu yaşıma kadar en iyi zamanlarım tam manasıyla yalnız kalabildiğim günler olmuştu"