Vildan
@Vildann__k
Lisans
52 okur puanı
Eylül 2020 tarihinde katıldı
Şu anda okuduğu kitaplar
“EY GAFLETE DALIP ve bu hayatı tatlı görüp ve ahireti unutup dünyaya talip bedbaht(mutsuz) nefsim! Bilir misin , neye benzersin? Devekuşuna! Avcıyı görür,uçamıyor; başını kuma sokuyor, ta ki
avcı onu görmesin. Koca gövdesi dışarıda; avcı görür. Yalnız o, gözünü kum içinde kapamış, görmez.
Aynı bunun gibi… Ölüm bir avcı, biz ise devekuşu. Ölümü görüyor, bizi gördüğünü biliyor, uçup kaçmaya çalışıyoruz. Ne fayda, kaçamıyoruz. Kafamızı bu dünya denilen bu çukura gömüyor, içinde gözlerimizi kapatıp ölümü unutuyoruz. Biz görmediğimiz, biz unuttuğumuz için ölüm de bizi görmüyor, ölüm de bizi unuttu zannediyoruz.
0-30p: Kontrollü okuyucu 📖
40-70p: Hafif bağımlı 👀
80p+: Geçmiş olsun, kitaplar seni ele geçirmiş 😅
Kitaptaki şu kısmı okuyunca aklıma lisedeki din kültürü hocam rahmetli Mehmet Erdoğan geldi.Bize her zaman tek bir ayet söylerdi.Aklıma kazınmıştı artık o ayet. “Her nefis ölümü tadacaktır.”
…
Öldükten sonra yok olsaydık eğer,belki bu dünyayı daha gamsız yaşardık.Her hesap burada görülse her ceza burada çekilse insan bu kadar azgın davranır mıydı? Oysa ölmek bir kapıdan diğer kapıya geçmek sadece “Her nefis ölümü tadacaktır”(Ankebut/57) ayetinde ölümü sadece tadacağımız bize işaret ediliyor, aslı ile öleceğimiz beyan edilmiyor. İnsan ölümü bir an tadacak ve beden denen kafesten çıkıp aslına dönecek. Ne kadar hazırım, ne kadar hazırız ,ağızların tadını kaçıran tadımlık ölüme?
…
Hayat tekâmüller silsilesidir ve insanın hayatında üç önemli nokta vardır. İlki doğmak ve bu bizim elimizde değildir. Üçüncüsü ölmek ki bu da bizim elimizde değildir. İkincisi ise yaşarken yapabileceğimiz ve elimizde olan tek şeydir, o da anlamı bulmaktır. Ne için yaşadığını bulmak, nerden gelip nereye yürüdüğünü anlamak, tüm bunların ne için olduğunu anlamak. Bu soruların peşine düşmek bu dünyada anlamlı olabilecek tek eylemdir. Bunlar ıskalandı mı sahip olduklarımızın hiçbir önemi, bunlar yakalandı mı da kaybettiklerimizin bir önemi kalmaz.
Kitapta hayat felsefemi buldum. Kitabın her bir sayfası,her bir satırı ayrı şey katıyor insana.
"Başkalarını da sev,başkalarına da yardım et..." demek istiyorum evet ama bunu gururunu tatmin etmek,egonu doyurmak, birilerinin sana minnet duymasını sağlamak, onları borçlu çıkarmak için değil,kendi hayatını anlamlı kılmak için yap.Çünkü senin katacağın anlam dışında hayatın özel bir anlamı yok.Senin sevgi uğruna vereceğin ya da vermeyeceğin her şey emekle ilgili aslında biliyor musun?
Sen başkalarına da yardım etmeye başkalarını da sevmeye karar verip, bu yolda emek harcamayı göze alır, sabırlı davranır, öğrenmeye açık olur, anlamaya ve bilmeye yatkın olursan,zaman ayırmaya razı olursan,hayatına da anlam katmaya başlarsın.Cünkü insan sadece kendini sevmeye devam ederek yaşamını anlamlı kılamaz.
Seranad kitabında en beğendiğim kısımlardan;
İlyas'ın Roma'da bir restoranda çalışan akrabaları varmış.Onları ziyarete gitmiş. Akrabaları her gün çalışmaya gidince o da sokağa çıkıyor, Roma'da bilmediği yollarda dolaşıp duruyormuş. Bir gün yolu park gibi nefis bir yere düşmüş. Orada çiçekler,ağaçlar, göller arasında gezmeye başlayınca gözüne birtakım mezarlar çarpmış. Mezarlar birer mutluluk tablosu gibi mermer heykellerle, bin bir renkli çiçeklerle süslüymüş. Ama mermerlerin üzerindeki yazıları görünce çok şaşırmış.Çünkü kiminin üstünde 21 gün, kiminin 34 gün ,kiminin 17 gün yaşadıkları yazılıymış. O dili bilmese de, mezar taşlarının üzerindeki sayıların bunu gösterdiğini anlarmış. Mezarların boyları da bebek mezarı olmayacak kadar uzunmuş. Bu işe hayret etmiş, bir anlam verememiş. Birine mezarlarda yazılı günlerin sırrını sormuş. Cevap şu şekilde verilmiş "Burası özel bir mezarlıktır." "Buraya gömülen insanlar mezar taşlarının üstüne gerçek yaşlarını değil, hayatta mutlu oldukları günleri yazarlar. Kimi 21 gün mutlu olmuş,kimi 37 gün. 52 ' yi geçmedi daha..."
Serenad 
Zülfü Livaneli
Serenad Zülfü Livaneli