ah, ne yapacağım, ne olacak benim kaderim? çok ağır geliyor benim böyle bir bilinmezlikte olmam, bir geleceğimin olmaması, başıma ne geleceğini tahmin edememek. geriye bakmak da korkutucu. orada hep acı var, bir hatırayla bile kalbim iki parçaya ayrılıyor. beni mahveden kötü insanlar yüzünden sonsuza dek ağlayacağım!
çok kıymetli bir şeyimiz bizden çalındı. on iki yıldır birer mahkumdan başka bir şey değiliz. daha kötüsü ne, biliyor musun? özlem duymamız gereken bir özgürlüğün var olduğundan bile bihaberdik.
“herkese anlatmalıyız.”
“neden?”
“çünkü eğer herkes öğrenirse… herkes çürüyüp kokuşmuş demektir. hepimizi birden köşe’ye gönderemezler… öyle değil mi?”