müzikle ilgili zerre bilgisi olmayan bir tanıdığım var. öğretmenlik yapıyordu ama onunla geçinemediği için üç, belki dört yerde daha çalışıyor. tek yaptığı hazırlık yapmak, sınıfa gitmek ve dudaklarını mekanikçe oynatmak. başka hiçbir şey için vakti yok. pazar gelince çalışmaz ve tüm gün uyur. işte, eğer bir yerde konser olsa ya da uzaklardan bir müzisyen burada konser verse, gidemez. diğer bir değişle, müziğin güzel dünyasına ayak bile basmadan ölüp gidecek. kendi açımdan söyleyecek olursam, bu kadar sefil bir deneyimsizlik olamaz kanaatindeyim. ekmeğini kazanmak her ne kadar öncelikli mesele olsa da, niteliği bir hayli düşük. ekmek ve su gibi dertlerden uzak, konforlu bir hayat sürmedikçe yaşamanın ne anlamı var.