Vural Öztürk
@Vural94
Tekamül yolunda sürgün
Şu anda okuduğu kitaplar
Mısra 11:Kelime ve Yanlızlık
"Önce kelime vardı," diye başlıyor Yohanna'ya göre İncil.Kelimeden önce de Yanlızlık vardı.Ve Kelimeden sonra da var olmaya devam etti Yanlızlık...Kelimenin bittiği yerde başladı;Kelime söylenemeden başladı.Kelimeler,Yanlızlığı unutturdu ve yanlızlık,Kelimeyle birlikte yaşadı insanın içinde .Kelimeler,Yanlızlığı anlattı ve Yanlızlığın içinde eriyip kayboldu.Yanlız Kelimeler acıyı dindirdi ve Kelimeler insanın aklına geldikçe,Yanlızlık büyüdü,dayanılmaz oldu.
Her çiçeğin bir mevsimi, her kitabın bir zamanı vardır. Haziranın tadını yeni hikâyelerle çıkarın.
230
Yanlız bir korku kaldı kuşkuyla karışık;
Sonunda kötü bir şey olur korkusuyla yaşadı Selim Işık
Her olayı.Eski bir yara izi içinde sızladı,her eğilişinde
İnsanlara.Dünyaya bir daha gelişinde
Çocuk ve korkusuz yaşamak ister sürekli.
Büyümek,yanlız tutunanlara gerekli.
İkinci gelişinde çırıl çıplak dolaşacak.
Kelimenin bütün anlamıyla çırıl çıplak
Başkalarına söyleyecek sözüm olabilmesi için önce kendime söz geçirmem gerektiğine inanıyorum.
Müphem şahısŞiir
Ses,ışık ve biraz korku
Dokunduğun an ayrılırdı parçası
Kalemli gözlerini açtığı zaman sonuna kadar
Taşa döner kalırdı yerinde
Hiç sonu gelmezdi çığlıkların
Nefes alamazdı hıçkırıktan
Şems,akis ve biraz ümit
Ağzına mil çektiklerinde susardı
Elinde belki dilinde bir kartopu birikir
Çığ olup düşerdi üzerime
Bilmem bu kaçıncı hapis
Kaçıncı sürgün
Çentik izleri göze çarpardı
Sırtında kabuk bağlamış yaralar vardı
Aşk,sevgi ve biraz kuruntu
Dürtmesen uyanmazdı
Alacağı vardı uykudan
Çivili bir yatağı vardı
Rahat yatmazdı
Bütün cinler misafirdi geceleri
Dokunulmaz bir güzelliği vardı
Gözyaşları birikirdi yorganda
Küfürdü son sözü geceleri
...'Baba,sen yanlış biliyormuşsun.Öğretmenimiz söyledi:biz mektebe değil okula gidiyormuşuz.Babam okuduğu gazeteden başını kaldırdı,yorgun ve ilgisiz nazarlarla baktı yüzüme:'Dur bakalım hele,' dedi.Babamın,sonradan daha iyi farkettiğim karakterinin eşsiz bir özetiydi bu cümle :'Dur bakalım hele.'Hem kendi durur,hem de herkesi durdururdu bu cümleyle.Benim hızımı,annemin hırçın ve telaşlı atılmalarını hep bu amansız cümlesiyle keserdi:'Dur bakalım hele.'Dünya tefekkür tarihine'Durbakalımhelecilik'geçmezse,babama yapılmış en büyük haksızlık olacaktır bu.