Gidelim buradan...
İlaçlarını yanına alma. Kitaplarımı almayayım ben de. Biraz da onlar çıldırtmıyor mu bizi?
Havası ilaç, denizi kitap bir yerlere gidelim.
📚🔔 Tatil zili çaldı!
Bir yıl boyunca verilen emeklerin ardından şimdi dinlenme, keşfetme ve yeni maceralara atılma zamanı. 🌞
Bu yaz bol kahkahalı, bol anılı ve elbette bol kitaplı geçsin. Tüm öğrencilere keyifli tatiller diliyoruz! 💙📖
Leyla kendini şu tencerelerden, tavalardan daha üstün hissetmiyordu;
bir köşede unutabileceğin, sonra, canın istediği an üzerinde hak iddia edebileceğin bir eşya mıydı o?
"Ben asla evlenmeyeceğim,” diye fısıldadı Tarık.
“Ben de,” dedi Leyla, ama anlık, gergin bir duraksamanın ardından.
Sesinin, duyduğu hayal kırıklığını ele vermediğini umuyordu. Yürek atışları hızlanırken, daha güçlü bir sesle ekledi: “Hiçbir zaman.”
“Düğünler aptalca.”
“Bütün o yaygara.”
“Harcanan onca para.”
“Hem de ne uğruna?”
“Bir daha hiç giymeyeceğin kıyafetlere.” “Hah!”
“Olur ha, evlenirsem,” dedi Tarık,
“nikâhın kıyıldığı sahnede üç kişilik yer hazırlamaları gerekecek.
Ben, gelin, bir de başıma tabanca dayayan adam için.”
.. o dört haftanın nasıl bir türlü geçmek bilmediğini gayet iyi anımsıyordu.
Onsuz zamanın nasıl uzadıkça uzadığını, nasıl yolunu, dengesini yitirmişçesine oradan oraya sürüklendiğini.
Onsuz bir yaşamla nasıl başa çıkardı?