Bazen bize soruyorlar bu kadar şehit var nasıl yaşıyorsunuz. Oturup düşünemiyoruz onun için. Oturup düşündüğümüzde, anlattığımızda yapamıyoruz yani. Yürümüyor yaşam o noktadan sonra.
Kalp beyin kaldırmıyor yani. Farkettim ben bunu. Bazen eğitim alanlarına çekiyorlar bizi. Biraz daha böyle savaşın az olduğu alanlara çekiyorlar. Ben halen yazamıyorum mesela şehit üzerine yazı yazamam. O zaman farkettim yani nasıl kaldırmışım bunu. Yaşarken içindeyken onu hissetmedim şimdin hissediyorum.
Kaldıramıyorum da yani. Şimdi nasıl o zaman yaşadım. Şeyi farkettim.Her gün yaşaman gerekiyor, ayakta kalman gerekiyor. Budur yani doğru olan. Diğer
yüklerin hepsini hafifletiyorsun aslında bir
çeşit. Nasıl yapıyorsun bilmiyorum, insani
bir şey de değil aslında.Ya da nasıl yaptığımızı tam bilmiyorum. O beyin ve kalp dengesini nasıl kuruyoruz. Ama şunu farkettim yani ağırlığıyla yaşamıyoruz, sadece içinden geçiyoruz. Ağırlığını hissettiğin an yaşam durur aslında.
Atakan Mahir/ Bakur belgeselinden