Birden boşaldı içim.Beynimi , içindeki tüm zavallı düşünceler, boş umutlar , sefil beklentiler, rezilce hatıralar ve ağır haksızlıklarla birlikte , kana kana kustum.
Kustum öz ağzımdan kafatasımı.
Kabuk kaldım.
Özyıkım arzusu dediğim şey intihar değildi. Yavaş yavaş mahvolmaktı. Kendini ağır ağır, her cezadan acılı bir zevk alarak bitirmekti. Benim hayatıma anlam veren tek şey buydu.
Aklımdan hayatım boyunca işediğimden daha fazla ağladığım geçiyordu. Beremle kazağımın kolları yüzümü gözümü silmekten sırılsıklam olmuştu. Merhamete muhtaçtım.