Nisan
@Wordsaremypassion
22 okur puanı
Mayıs 2023 tarihinde katıldı
Okuduğum üçüncü Aytmatov eseri... Ben daha Beyaz Gemi'nin boğazımda düğümlediği yumruyu oradan çıkartmaya uğraşırken, nereden bilebilirdim ki asıl öldürücü darbenin bu kitap ile geleceğini?.. Evet kabul ediyorum, baya bir hazırlıksız yakalandım, ağır nakavt oldum bu sefer. Hakemin saymasına da gerek yok, direkt havluyu atabilirsiniz ringe...
Her Aytmatov eseri yeni mucizeleri de beraberinde getiriyor. Haritada yeri bile olmayan bir köyün dibine evrenler arası seyahat edilebilen uzay üssünü diken, dünyanın en sıradan adamının, bir arkadaşının tabutunu yaşadığı köyden mezarlığa taşımasını anlatırken dünya edebiyatının en önemli başyapıtlarından birini çıkartan, sadece 5-6 karakter, 1-2 kaya parçası ve bir çift geyik ile neredeyse bütün insanlığın temel sorunlarını tokat gibi yüzümüze çarpan bir yazardan bahsediyoruz neticede... Onun kaleminden çıkan başka bir kitabın, içinde yeni mucizeler saklıyor olmasına şaşırmak, saflıktan öteye gitmez bence...
Daha önceki Aytmatov incelemelerimde de altını özellikle çizmiştim; masasına oturduğunda, uçsuz bucaksız bir derya varken önünde, inatla kendine zor hedefler seçip, tüm imkanlarını kendi iradesiyle kısıtlayan, başka bir ifadeyle kendine meydan okuyan başka bir yazar tanımadım ben henüz...
Şimdi soruyorum size; İçinde tek bir savaş veya çatışma sahnesinin olmadığı, tankın, topun, tüfeğin esamesinin okunmadığı bir savaş kitabı nasıl yazılır? Tabu oyunu oynuyormuş gibi düşünün kendinizi...
Anlatılacak kelime: Savaş
Yasaklı kelimeler: Tank, top, tüfek, süngü, miğfer, çatışma, komutan, cephe...
.....................
İşte böyle bir savaş kitabı Toprak Ana... Savaşmanın kitabı aslında... Peki neyle, kimle savaşıyorsunuz? Düşmanla mı? Orasına geleceğiz...
Ve aynı zamanda acının kitabı Toprak Ana... Ancak bu acı da öyle aşk acısı
Nisan
Hayatımda okuduğum en güzel incelemeydi...
Reklam
Güzel bir devam kitabıydı.Roman
Açlık Oyunları serisini henüz çocuk yaşlarda okumuş ve bazen canım sıkıldığı zaman internet üzerinden açıp açıp okuyan birisi olarak kitabın şerefsiz Snow'un hayatını anlatma tarzını gerçekten başarılı buldum. Suzanne ablamız yine yapmış. Sadece birkaç konuyu eleştirmek istiyorum.
Kitap bence biraz gereksiz uzundu. Kitabı okurken bazı bölümlerde sıkıldım. Yazarcığımız sanki tekrardan bir üçleme çıkartmak istemiş fakat son anda fikrinden vazgeçmiş gibi biz izlenime kapıldım okurken. Aynı zamanda bazı yerlerde ana seriye referans vermek için kendisini biraz fazla zorlamış gibi geliyor veya bazı detayları unutmuş ama yine de ana seriye yapmış oldukları referansları beğendim.
Örneğin ana seride Katniss göl kıyısının 12. mıntıka sınırlarının dışarısında olduğundan ve orayı mahremiyet alanı olarak gördüğü için Gale'i bile götürmediğini söylüyordu. Bu seride ise Lucy ve Covey'ler Snow ile beraber göle giderken Snow herhangi bir mıntıka sınırından bahsetmiyordu. Bu da demek oluyor ki Suzanne burada bir sınır olduğunu unutmuş. Tabii başka bir ihtimal daha var, o da: Snow'un başkan olduktan sonra 12. Mıntıka'nın sınırlarını daraltması ki o da hiç mantıklı değil. Sınırlar sonradan da çizilmedi çünkü ana seride Katniss "Gale ile ne zaman iz sürücü kovanı görsek arkamıza bakmadan kaçarız. Capitol savaştan sonra mıntıkada sınırlarının etrafındakilere dokunmamıştı." tarzı cümleler söylüyordu yani buradan referans alarak mıntıka sınırlarının savaş öncesi ve sonrası aynı kaldığını çıkartabiliriz.
Katniss'in babasının Coveyler ile bir bağlantısı olduğunu düşünüyorum sonuçta şarkı söylemeyi bilen ve göl kıyısında vakit geçirmeyi seven bir kişiydi kendisi. Aynı zamanda Coveylerin göl kıyısında buluşmuş oldukları evin referansı Ateşi Yakalamak kitabında da bulunuyor. Katniss, göl
Nisan
Bence snow daha sonradan etrafa sınır koymuş olabilir çünkü cinayet silahı olan çuvalı o gole atmıştı ve bulunmasindan korktuğu için sınırı daraltmis olması mantıksız değil.
İsmi çok yakışan şarkı gibi bir kitapKitap Tavsiyesi
En sevdiğim distopik eserlerden biri olan Açlık Oyunları serisinin yan ürünü olan bu kitabı oldukça etkileyici bulduğumu söyleyebilirim. Suzanne Collins her zamanki gibi çok akıcı bir dil kullanmış, 640 sayfalık kitabı 2 günde bitirtebilecek kadar da kurgusu merak uyandırıcıydı.
Kitabın konusundan bahsedecek olursak zamanı belirsiz olmakla birlikte, kıyamet sonrası Kuzey Amerika'da Panem ulusu, Başkent ve Başkent'i çevreleyen 12 mıntıka şeklinde yaşam sürmektedir. Mıntıkaların her biri başkentin belirli ihtiyaçları doğrultusunda çalışan insanlardan ibarettir. Başkentteki insanlar zengin, mıntıkalardaki insanlar fakirler ve ikinci sınıf insan muamelesi görmektedir. Hatta insan muamelesi bile görmediklerini bu kitapta daha detaylı bir şekilde anlamaktayız. Dolayısıyla iki taraf arasında bitmeyen bir savaş çıkar, ve Başkent bu savaşı bazı yaptırımlarla kontrol altına alır. Bu yaptırımlardan biri de meşhur "Açlık Oyunları"dır. Bu oyunlarda her sene her mıntıkadan yaşları 12 ve 18 aralığında bir kız, bir erkek haraç alınmakta ve bir arenada birbirlerini öldürmek üzere bırakılmaktadırlar.Şimdi buraya kadar bahsettiğim kısım ana seride de anlatılan, bildiğimiz hikayeydi. Bu kitapta çıkan savaşa ve sonrasına, Açlık Oyunları fikrinin çıkışına ve şimdiki haline evriliş sürecine tanık olmaktayız. Ana seride tanıdığımız Başkan Snow'un tüm bu süreçteki rolünü daha iyi anlıyoruz. Tabi kendisini ve düşüncelerini şekillendiren olayları da aynı şekilde...
Başkan Snow benim her zaman beğendiğim ve başarılı tasarlandığını düşündüğüm bir kötü karakter olmuştur. Bu kitapla onun düşünce yapısını gözlemleme fırsatı bulmak benim oldukça hoşuma gitti. Kitaptaki olaylar merak uyandırıcı olduğundan çok bahsetmek istemiyorum. Coriolanus Snow 18 yaşında zeki, hırslı, hevesli ve vicdanlı bir insan
Nisan
Soruyu anlamadım neden öyle olsun ki? Kitapta öyle bir gönderme filan vardı da ben mi anlamadım acaba