Ne? Ne? Hålå memnun değil misin?" dedi duman adam kaşlarını kaldırarak. "Zamane çocukları ne kadar zor beğenir oldular! Söyler misin bana, bu harika bebeğin nesi eksik?"
Momo yere bakarak düşündü. "Insan onu..." dedi yavaş bir sesle, "sevemez ki!"
Duman adam uzun bir süre konuşmadı. Bebeklerinki gibi camdan yapılmışa benzeyen gözlerini önüne dikti. Sonra birden silkindi.
"Sebep bu olamaz!" dedi buz gibi bir sesle.
Momo onun gözünün içine bakıyordu. Adamın gözlerinden yayılan soğukluk onu korkutuyor ve neden olduğunu kestiremediği bir acı da duyuyordu.
"Ama ben," dedi Momo, "arkadaşlarımı seviyorum."