AYSUN
@Y_aysun
Benim en güzel yanım, Varto'ya ait oluşum
95 okur puanı
Ocak 2022 tarihinde katıldı
Puan vermedi
Kitabın konusu inanılmaz etkileyici.. afrikada kadınların bu kadar acı çektiklerini bilmiyordum. Yazarımız Somali uyruklu kendi başından geçen yaşam hikayesini anlatmış eserinde. İnsanlık dışı muamelelere maruz kalan, ilkel koşullarda sünnet edilen bu yüzden çölde ölüme terk edilen, küçük yaşta evlendirilen, yok sayılan kız çocukları… Kendi hayatını kurtarmak için kaçan Waris in ülkesinde yaşanan bu zulmü dünyaya duyurma çabası. Waris okurken gözlerim doldu. Neyse ki, sesini duyurup bir çok kızı hayata bağlamış. Yazarın kitap sonundaki dileklerinin gerçek olması dileğiyle kitabı mutlaka okumanızı öneriyorum. Kitapla kalın.
0-30p: Kontrollü okuyucu 📖
40-70p: Hafif bağımlı 👀
80p+: Geçmiş olsun, kitaplar seni ele geçirmiş 😅
Puan vermedi
Şükrü Erbaş, bu kitabında insanı kendi yüküyle, yalnızlığıyla ve birbirine iyi gelme ihtiyacıyla anlatıyor. Sözcüklerinin her biri, içe doğru açılan bir kapı gibi; okurunu kendi karanlığının içine götürmekten çekinmeyen ama orada bir ışık da yakan bir çağrı niteliğinde. Kitap boyunca en çok hissedilen duygu; insanın insana iyi geldiği, yarayı yine insanın sardığı gerçeğidir. Çünkü yazara göre acı, paylaşıldıkça hafifler, kelimeye döküldükçe iyileşir.
“Şu dünyada kimse kimsenin yerine ağlayamaz.”
Ama herkes, birinin gözyaşına omuz olabilir.
Bu kitap, acının tek sahibinin insan olduğunu söylemekle kalmaz; bağ kurmanın, dayanışmanın ve yüreklilikle birbirine yaklaşmanın önemini de fısıldar. İnsanın iç hesaplaşmalarını, en kırılgan yerinden tutarak anlatır. Sözcüklerinde bazen bir çiçek açar, bazen kış soğuğu. Ama her satır, yaşama dair bir iz taşır.
“İnsan, kendine baktıkça eksilir; başka birine yüklendikçe çoğalır.”
Şükrü Erbaş’ın cümleleri sade ama derindir. Uzun cümlelere başvurmaz; ama kısa kelimelerin içine ağır anlamlar sığdırır. Her okunuşta farklı manalarla okur karşısına çıkar. Satır satır heyecanla okuduğum ve sizlerle de paylaşmaktan mutluluk duyduğum bir eser oldu.
Puan vermedi
“Bu kitabı okurken Avrupa’da yaşayan ailemin hislerini çok daha derinden hissettim.”
Memleketten gelen her haber, ona içini titreten bir rüzgâr gibi dokundu.
Bir düğün… bir cenaze… bir doğum…
Hepsine uzaktı Zekayi.
Ama hepsine yakın ,kalbiyle.
Her yaz dönüş yolunda bavula en çok memleket kokusu sığardı:
Annenin pişirdiği çörek, babanın nasırlı avuçları, çocukluk sokakları, ezanla karışan serin akşamlar…Düşlerimiz hiçbir coğrafyaya sığmadı; kendimiz dışında her yere koştuk, bize ait olmayan her adımda biraz daha gurbete karıştık...
Puan vermedi
Bir çocuğun gözünden yoksulluğu, açlığı, aile yükünü ve umudu okumak insanın içine işliyor.
En çok da yaşananların gerçek olduğunu fark ettiğinde vuruyor insana…McCourt’un anlatımı hem hüzünlü hem de yer yer mizahi bir dille örülüdür. En ağır acıları bile büyük bir içtenlikle, bir çocuğun gözünden aktarır. Okurken hem yoksulluğun gerçek yüzünü görür, hem de insanın hayatta kalma gücüne şaşırırsın.
Puan vermedi
Çalışmak sevgiyi görünür kılmaktır.
Acı, anlayışın kabuğunu kırandır.
Çocuklar sizin çocuklarınız değildir; onlar hayatın kendine olan özlemidir.
Almustafanın sözleri, bize yaşamak değil, var olmanın anlamını hatırlatıyor.
Her satırıyla ruhunuza dokunan bir bilgelik yolculuğu…
