Bir kız çocuğu vardı
İçine doğduğu hayattan kurtulmaya çalışan
İmkansızlıkların içinde çare arayan
Kendi kendine okumaya, yetmeye uğraşan
Yazları fabrikada çalışırdı
Abi demenin bile yakışmadığı caninin evinde kalarak.
Evinde kaldığı için kira, ekmek parası ister vermeyince döverdi şerefsiz.
Nasıl versin alacağı zaten anca yetecekti üniversite harcına.
Fabrikada hep vardiyaya kalırdı evde bişey yememek, dövülmemek için. Yine de olmadı. Gelme dedi kiraya ortak olmayacaksan gelme. Kaldı çalıştığı maaşı da emekleri de. Şimdi o kız çocuğuna sımsıkı sarılıp geçti hepsi bak, çektiklerine değdi üzülme artık demek istiyorum.