Deniz.
@Yakomozdaki
Geç kalınmış gibi değil de, artık gerek kalmamış gibi
Araf
İstanbul
91 okur puanı
Ekim 2025 tarihinde katıldı
Şu anda okuduğu kitap
Sabitlenmiş gönderi
Bir gün dönüp bakınca düşler
İçmiş olursa yudum yudum yudum yıllarını
Ağla, ağla Firuze ağla
Reklam
Çayırları yer yer benekleyen koyu çalı lekeleri, çayırların bittiği yerde başlayan tırtıklı bir orman duvarı; yukarda bulanık, soğuk mavi bir gökyüzü!
İnsanın içini daraltan bir manzara... bomboş, yapayalnız bir dünya! Bu görüntü karşısında yüreğim de boşalır gibi olur, içimi hafif bir hüzün tırmalamaya başlardı. Düşünecek, düşlenebilecek hiçbir şey yok!
Hiçbir vaatte bulunmayan ve yüreğimde ne varsa soğuran bu bezginlik verici boşluk karşısında gözlerimi yummak isterdim!
Bunu kötülüklerinden değil, can sıkıntısından yaptıklarını anlıyordum. Ama bunu bilmek yüreğimi ferahlatmıyordu. Bir çamur yaratıp içine gömülüyor, sonra da anlamadıkları, gülünç buldukları, kendilerine yabancı bütün güzellikleri kirletmekten duydukları keyifle domuzlar gibi homur homur bu çamurun içinde debeleniyorlardı.
Hayat, büyük bir inatla ve inanılmaz bir kabalıkla ruhumun en güzel harflerini silip onların yerine alay eder gibi son derece saçma, gereksiz, bayağı birtakım şeyler yerleştiriyordu. Onun bu baskısına inatla, öfkeyle karşı duruyordum. Ben de herkesle aynı ırmakta yüzüyordum. Ama hem ırmağın suyu bana daha soğuk geliyordu, hem de ben herkes kadar kolay duramıyordum suyun üstünde. Zaman zaman, hatta, suyun derinlerine gömülüyormuşum gibi geliyordu.
Reklam