Yaren Ekincioğlu
@Yarenekn
Sesli kitap ve şiir dinletileri için lütfen takip edin :)
youtube.com/channel/UC-IykR...
İstanbul
43 okur puanı
Aralık 2020 tarihinde katıldı
Her sayfayı çevirdiğimde, kelimeler artık mürekkep değil, damarlarımdan geçen bir öfkeye dönüşüyordu. Sınırlar siliniyor, satır aralarından içeri sızıyordum. Sanki o köyün tozunu yutuyor, o insanların suskunluğunu omuzlarımda taşıyordum. Ve her defasında, onun gölgesi uzadıkça içimdeki karanlık da büyüyordu.
Abdi Ağa artık bir karakter değildi; bir ağırlıktı, bir boğuntu, bir düğüm. Sayfalar ilerledikçe nefesim daralıyor, adalet duygum kelimelere sığmamaya başlıyordu. O an anladım: Bazı hikâyeler okunmaz, yaşanır. Bazı kötülükler ise yalnızca anlatılmak için değil, karşısında durulsun diye yazılır.
Eğer girebilseydim o romanın içine, elimde ne bir silah olurdu ne de bir güç. Ama bütün o bastırılmış seslerin yankısıyla yürürdüm üzerine. Çünkü bazen bir insanı yok etmek istemek, aslında onun temsil ettiği düzeni, korkuyu ve sessizliği yok etmek istemektir.
Abdi Ağa bir insan olmaktan çıkmıştı benim için. O, cezasız kalmış her kötülüğün adıydı. Ve ben, o satırların arasında dolaşırken, ilk defa fark ettim: Ölüm bazen fazla kolay bir çıkıştı.
Ben onun sonunu getirmek istemedim. Hayır… ben onun “son” diye bir şeyin varlığını unutmasını istedim. Zamanın uzadığı, vicdanın susmadığı, gecelerin bitmediği bir yerde kalmasını… her şeyin farkında olarak, hiçbir şeyden kaçamadan.
Ve belki de en acısı şu: Kitabı kapattığında bile, o mücadele bitmez. Sadece sayfalardan çıkıp insanın içine yerleşir.
Reklam
10 yaşında küçük bir kız çocuğuyken , kütüphaneden tesadüfen alıp gün aşırı bitirmiştim. O yaşta anlamını bile bilmemem gereken duyguları hissetmemi sağlamış , günlerce , düşündükçe ağlamama sebep olmuştu. On dört yıl sonra tekrar bu mucize kitapla buluştuk. Hissettirdikleri ve öğrettikleri bu kez bambaşka , ama o çocuksu , masum gözyaşları aynı.. Biliyorum , bi on dört yıl daha geçse , bu kez çok daha farklı duyguları kalbimde hissedicem. Söz veriyorum Zeze , tekrar tekrar tekrar buluşucaz sayfalarında , hayal dünyanda , Minguinho’nda , Portuga’nda.
Ölülerime:
Kardeşim Luis , yani Kral Luis ve ablam Gloria’nın hüzünlü anısına:
Luis yirmi yaşında yaşamaktan vazgeçti.
Gloria da yirmi dört yaşındayken bu dünyanın yaşamaya değmediğine karar verdi.
Teşekkürler Aytmatov ..
O kolhozda ben de var olmuş , o savaşı yaşamış gibiyim. Defalarca ara verip , nefes aldım. Gözyaşları içinde bitirdim son satırları. Hayallerimde en güzel günleri sen yaşayacaksın Canpolat..
Sineklerin Tanrısı bu güne kadar okuduğum en iyi kitaplar arasında yerini aldı. Okurken hissettiğim korku ve insanoğlunun acımasızlığından duyduğum tiksinti hala geçmedi. Öne çıkan dört karakterden beni en etkileyeni Simon oldu. Mistik karakteri gerçekten üzerine konuşulacak türden.
Tutkular.. Bazen aşk dediğimiz bazen emin olduklarımız bazen heveslerimiz bazen de korkularımız. Kimi zaman tutkunun peşine takılıyoruz , kimi zamansa korkumuza yenik düşüyoruz.
Bu kitap tutkunun peşinde mahvolan üç hayatı anlatıyor. Kimi okur sadece ana karakterlerin hayatını baz alacaktır ama bence bu romanda asıl üzerinde durulması gereken karakter bayan Raquin. Bütün olanları tüm gerçekliğiyle öğrendiğinde hissettiklerini düşünmemek elde değil . Ayrıca kitap bastırılmış duyguların tehlikesini de gözler önüne seriyor. Yıllarca kendini sakınan ve saklayan bir kadın ilk fırsatta hatalar silsilesine kapılıyor.
Emile Zola’nın başarısından söz etmeye gerek yok , bu kitabı da mutlaka okunması gereken Natüralizm akımının ilk kitaplarından biri. Sonrasında çekilmiş İn secret filmini de öneririm. :)
