Mankurt tüccara uzun uzun baktıktan sonra şöyle demiş:
"Her gün ben Ay'a bakarım, o da bana bakar. Birbirimizi işitmeyiz. Ama biliyorum, orada oturan biri var..."
Bay Golyadkin nefretin insana neler yaptırabileceğini -onuru ve gururu için savaşan düşmanın ne kadar acımasız olabileceğini- edindiği tecrübeler sayesinde öğrenmemiş olsaydı, bütün olanları gerçekdışı bir hezeyan, hayal gücünün aniden düzenini yitirmesi, zihnin bulanıklaşması olarak değerlendirebilirdi.