Cenaze törenleri, genellikle hayatımızın en fazla iltifata mazhar olduğumuz, çevremizin kusurlarımızı yüzümüze vurmak yerine, sürekli olumlu yanlarımızı öne çıkardığı anlarıdır. Topumumuz ölüleri yüceltmek yerine, onlarla yaşarken ilgilenmelidir, oysa böyle olmuyor ve bu böyle sürdükçe bazı ergenlerin "dikkat çekmek" ve bir tür kendilerine saygı toplamak amacıyla intihara teşebbüs etmelerine kim ne diyebilir?
Mutluluğa giden bir kapı kapandığında bir başkası açılır; ama çoğu zaman kapanan kapıya bakakaldığımızdan bizim için açılan öteki kapıyı göremeyiz.
Helen Keller,We Bereaved