yeoca
@Yeoca
İnfp
Yaşamak umrumdadır.
Zira sesindeki hüznü işitmişti. Hüzün işitilir miydi? İşitmeyi bilenler işitirdi elbet.
Sayfa 68
Reklam
Korkuyordu. Ne yapacağını bilemedi. Birden istemsizce ‘Allah’ ismi döküldü dilinden. İnsan böyle olurdu işte. Ne vakit her şeyden ve hatta kendinden sıyrılsa, aklına Allah gelirdi. Yalnızca Allah kalırdı aklında. Dilinden dökülüverirdi, o vakit aklı değil de gönlü düşünüverirdi.
Sayfa 33
Ruhun mu ateş, yoksa o gözler mi alevden?
Bilmem, bu yanardağ ne biçim korla tutuştu?
Pervane olan kendini gizler mi alevden?
Sen istedin, ondan bu gönül zorla tutuştu…
Hüseyin Nihâl Atsız
Hüseyin Nihâl AtsızSelim şimdi beyninde ve gönlündeki kasırga arasında onu seçmek üzere idi. Adını koymak için bu kasıp kavurucu, kök söktürücü kasırganın bir an yavaşlamasını bekliyor, fakat yavaşlamasını da istemiyordu. Kasırga hoşuna gidiyor, kendisine yaşama arzusu veriyor, enerjisini artırıyordu. Sarhoş gibiydi. Sarhoştu. Bu sarhoşluğun ebedi olmasını istiyordu.
Sayfa 225
İnsanlar, babalarıyla analarının dağ gibi ümitleriyle dünyaya geldikten sonra denizler gizi ümitsizlikler içinde boğularak kaybolup gidiyorlardı.
Sayfa 234