Özge Yavuz
@Yesilbambu
Şu anda okuduğu kitap
Fakat birçok kişi için, insan olmanın zevkini ve keyfini çıkarmak değil hayatı sürdürmek ve korumak önemli görünüyor. Ne pahasına olursa olsun yaşamaya çalışmakla, doğrusu çok büyük bir mutluluğu kaçırıyorlar. Acı ve ölüm korkuları onları yönetiyor. İşin kötüsü bu korkuya Tanrı diyorlar. Oysa dünyayı, korkuyla değil, bir insanın gözleriyle görselerdi, Tanrı'yi görmüş olurlardı.
Bu sözleri işitince ihtiyar, Ölüm'e şöyle dedi:
-"Geçmişe bakıyorum da hayat bugüne kadar bana hep güzel şeyler göstermiş: Bu dünyada her şey güzel. Çirkinlik diye bir şey yok; kim bilir, aldanarak ve büyük budalalıkla, onda çirkinliği gören çirkindir belki. Ben dünyayı korku duygusuyla değil, güzellikle tanıyorum. Benim ona baktığım gibi, Dünya da bana bakıyor ve gülümsüyor, ben ona neden gülümsemeyim?"
Artistik ve ahlaki değerlere asırlar boyu bir türlü erişemedikleri için bunlar uğruna bir ömür harcamayı enayilik olarak gören ve güzelliği üretmek yerine onu para, şiddet ya da kurnazlıkla elde etmeyi fazilet sayan insanların ülkesindeki okullarda en az rağbet gören ve pek ciddiye alınmayan bir ders de resimdi.
