Miray yıldız
@Ymiray
16 okur puanı
Ocak 2026 tarihinde katıldı
Serenad
Serenad’dan ne zaman bahsedilse “mükemmeldi, çok güzeldi” gibi yorumlar duyunca, bu kitabı uygun fiyata bulur bulmaz aldım. Çok fazla övülen bir kitabın hayal kırıklığını yaşamadığım için de çok sevindim doğrusu. Roman, toplumsal ve siyasi baskılar yüzünden kendi ismini kullanamayan dört ayrı kadının hikâyesini anlatıyor.
Kitabı okurken ilk defa duyduğunuz ve bizim coğrafyamızda yaşanmış olan bir konuyu öğreniyorsunuz: Struma. Nazi Almanyası’nın insanlara yaşattığı bir acının hikâyesi daha… Bu hikâyeyi, kitap boyunca Maya ile Max’in birbirini her geçen gün daha da tanımasıyla öğreniyoruz. Sayfalarda ilerlerken yalnızca bu hikâyeyi değil, aynı zamanda bizim coğrafyamızda gerçekleşmiş olan “Ermeni Soykırımı(!)” ve “Mavi Alay” olaylarını da okuyoruz. Maya’nın ailesinin köklerini anlatarak, bu topraklarda kimsenin saf Türk olmadığını, hepimizin Türkiye’li olduğunu ve bunun başlıca sebebinin Osmanlı İmparatorluğu’nun devamı niteliğinde olduğumuz yönündeki düşüncelerini belirtiyor Livaneli.
Kadınların hikâyelerindeki ortak temayı, kendi siyasi görüşlerini anlatmak için kullanmış yazar. Her hikâyede okuyucuya suçlu olarak devleti seçtirmeyi amaçlamış. Çok sık şu düşünceyi vurguluyor: “Hiçbir iktidar masum değildir, bazılarının geçmişi daha temizdir sadece.”
Klasik romanların birçoğunda olduğu gibi bir aşk hikâyesinin altında gizli bir şekilde fikirlerini belirtmeye çalıştığı bir roman olsaydı, bu eseri daha çok sevebilirdim. Ama bence bu aşk hikâyesi, yazarın görüşlerinin altında ezilmiş. Evet, belki yazar hikâyeye ara verip doğrudan kendi fikirlerini söylemiyor ama karakterlerin her konuşması aynı noktayı tekrar tekrar eleştiriyor. Bu yüzden hikâyeden kopup derin düşüncelere dalıyor, yazarın fikirlerini değerlendirmeye başlıyorsunuz.
Bu olumsuz eleştirilerime
Bu yaz yanınızdan ayırmak istemeyeceğiniz kitapları sizin için bir araya getirdik.
💬 Siz olsanız bu listeden hangisiyle başlardınız?
“Keşif takımında 13 kişiydik. Alayda en az 300 metre, en fazla 3 kilometre ileride olabiliyorduk. Akşam olduğu zaman konumumuzu belirliyorduk. Keşif takımı her şeyi görecek ama asla kendini göstermeyecektir. Keşif takımında 13 kişi görev yaptık… Bir gün 82 kişiyi esir aldık. Birliğe getirince Amerikalılar çok şaşırdı. Bu durum karşısında albay Gumby diye bildiğimiz kişi de tuhaf karşıladı ve ‘Nasıl olur?’ dedi. ‘Bu kadar kişiyi keşif takımı nasıl alırdı?’ İşin gerçeği adamlar kendileri teslim oldu.”
ŞİMAL YILDIZI KORE’DE
Roman okumayı seven ama tarihe de biraz merakı olan kişilerin sevebileceğini düşündüğüm bir kitap Şimal Yıldızı Kore’de.
İlk 27 sayfasında Kore’nin geçmişinden, coğrafyasının getirdiği iklim özelliklerine kadar Kore’ye dair her şeyi öğreniyorsunuz. Ardından sırasıyla Kore Savaşı’nın başlama süreci, Türkiye’nin bu sürece dahil olması ve Kore Savaşı’nı okuyorsunuz. Bu süreçlere 1. ağızdan Kore gazilerimizin anıları sayesinde tanık oluyorsunuz.
Kitapta Türk askerlerinin yanı sıra diğer ülkelerin askeri karakterleri hakkında da çok şey öğreniyorsunuz.
Türk askerinin silah bile kullanmadan düşmana korku saldığını birçok kez görüyorsunuz kitapta. Yerinde olduğunu düşündüğüm birkaç örnek vermek istiyorum:
“Keşif takımında 13 kişiydik. Alayda en az 300 metre, en fazla 3 kilometre ileride olabiliyorduk. Akşam olduğu zaman konumumuzu belirliyorduk. Keşif takımı her şeyi görecek ama asla kendini göstermeyecektir. Keşif takımında 13 kişi görev yaptık… Bir gün 82 kişiyi esir aldık. Birliğe getirince Amerikalılar çok şaşırdı. Bu durum karşısında albay Gumby diye bildiğimiz kişi de tuhaf karşıladı ve ‘Nasıl olur?’ dedi. ‘Bu kadar kişiyi keşif takımı nasıl alırdı?’ İşin gerçeği adamlar kendileri teslim oldu.”
Çinliler “Türk ölür, geri dönmez.” diye bildikleri için saldırmıyorlardı.
“Türk, Türk diyerek kaçıyorlardı.”
Türk askerinin ne denli insaflı olduğunu ve savaşta dahi insanlığını kaybetmediğini; aç uyumak zorunda kalacağını bile bile kendi kumanyasını Koreli çocuklara vermesinden ve şu güzel ifadeden anlıyoruz:
“Kuzey Koreliler ağaçtan sedyeler yaparak içlerine yaralı yerleştirmişler. Bizler yukarı yönde ilerlerken onların gerimize aşağı tarafa geçmelerine izin verdik. Aslında onlar yaralı değil, arkamıza sızarak bizleri çembere alan Kuzeyli askerlermiş.
SEFİLLER
Bir yandan Fransız tarihi ve kültürü, diğer yandan ise aşk romanı olan bu eşsiz eseri iki ayrı kitap olarak değerlendirmek istiyorum. Mesaj amaçlı yazılan kısmıyla başlamak düşünüyorum.
Fransız İhtilali’nin topluma etkisini görürken, neden Fransız İhtilali yapılması gerektiğini de hissediyoruz bu bölümde. Yazar, bizlere ülkede para olmasına rağmen kendi halkını aç bırakan hükümeti, aç olanın halinden anlamayan tokları, soğuk bilmeyen insanlarla soğuktan ölen insanların nasıl da aynı şehirde yaşadığını çarpıcı bir şekilde anlatıyor.
Ve bunu kitabın diğer bölümüyle yani aşk romanı kısmındaki her biri ayrı insan ama aynı kaderi paylaşan insanların hikâyelerini anlatarak yapıyor. Yazar yer yer akışa müdahale edip hikâyeyi kesiyor. Bu her ne kadar okuyucunun meraklı anlarına düşen gölge gibi bir müdahale olsa da, yazılma amacı düşününce bu müdahaleye hak vermemek mümkün değil.
Jean Valjean karakteri kendimize şu soruyu sorduruyor:
“Kişiyi hırsızlığa, suça iten şey kendi hırsı mıdır? Yoksa haksız dağıtılmış nimetler kişiyi buna zorlar mı? “
Fantine karakteri ise şunu düşündürüyor bizlere:
“Bir anne, çocuğu için kendinden ne kadar vazgeçebilir?”
Roman boyunca şu iki soru sizinle satırlarda geziyor:
“Bir insan ne kadar değişebilir, hatta değişebilir mi? “
“Siyasi olaylar bir toplumu ne kadar derinden sarsabilir? “
Bunlar ve bunun gibi birçok derin soruyla yüzleşirken, Fransa ve tarihiyle ilgili birçok şey öğreniyorsunuz bu kitaptan.
Tesadüflere her seferinde şaşırıp donakalırken, bir de bu denli harikulade yazılmış bir kitaba öylesine güzel yakışan finale de gözleriniz açık bir şekilde baka kalıyorsunuz.
Benim açımdan okunması ağır, okumasından da ağır olarak yürekte taşıması zor olan Sefiller, herkes tarafından, özellikle de siyasi güce sahip olanlar tarafından
