Yunus yc
@Ynsy
Bir hayat, mahcup ve duru
Tanrım, gülleri ve sessiz harfleri koru
...
Şu anda okuduğu kitaplar
İnsan geleceğe hangi anısının kalacağını seçemiyor. Yaşarken diyorsun ki bu anı ölene kadar unutmayacağım.
Yani unutmam herhâlde diye diyorsun bunu. Ama unutuyorsun.
Reklam
Her şey bir alıntının karşıma dikilmesiyle başladı.
“ben aslında büyürdüm
yaşamak düşseydi bunca insandan payıma
vebasından kurtulsaydım çocukluğumun bir de…” Nasıl? İyi bir giriş oldu mu? Sanmam. Çevirmemiz lazım şimdi. Tekrar başlayalım…
“peki, nedir cesaret
baştan başlamaktan bu kadar korkarken
keşke bilmeseydim
yeniden başlamak için büyük bir
mağlubiyet gerektiğini” diyerek yazarın ikinci kitabındaki bir alıntıyla başlasam? Evet bu defa yürür bu inceleme.
Geçen sene okusaydım 
Sevgili Huzursuzluğum 
Her Şey İçin Çok Geç kitaplarını anlamazdım. Şaşırmazdım. Kırılmazdım. Varoş bir mahallenin saçları üç numara kesilmiş çocukları gibi ‘Hadi lan ordan’ demezdim. Akşamına oturup defterime yazacağım notları biriktirmezdim. Bazı dizeleri kendime saklamazdım. Ezberlemek zorunda kalmazdım. Şairin ismini tutmaz aklımda, bir kaç şiiri açıklayıcı bir şekilde sayfalarca karalamazdım. Buradan 
Bülent Parlak geçti diyip onca okunmuş kitabın arasına eklerdim.
“Zamanı daha gelmemiş” demişti ablam kütüphanemdeki onca dokunmadığım kitaplar hakkında dert yandığım sıralar. “Bazıları da ansızın karşına çıkar ve savaş meydanına çevirir tüm içindekileri. Ve sen savaşta gardını düşüren bir savaşçı gibi savunmasız kalırsın kelimeler karşısında.” Diye devam etmişti ablam. “Gardım düştü ve ben savunmasızım bunca yanyana dizilmiş kelimeler karşısında.”
Neden geç kaldım diye söylenmeyeceğim bu kitap hakkında. Zamanı gelmişti. Karşıma çıktı ve okudum. İyi ki bu zamanda okudum…
Keşke yazarı şimdilerde de yaşıyor olsaydı da bizi mahrum bırakmasaydı bu savaşın içinde. Toprağı bol olsun…
Sevgili Huzursuzluğum Her Şey İçin Çok Geç kitaplarını anlamazdım. Şaşırmazdım. Kırılmazdım. Varoş bir mahallenin saçları üç numara kesilmiş çocukları gibi ‘Hadi lan ordan’ demezdim. Akşamına oturup defterime yazacağım notları biriktirmezdim. Bazı dizeleri kendime saklamazdım. Ezberlemek zorunda kalmazdım. Şairin ismini tutmaz aklımda, bir kaç şiiri açıklayıcı bir şekilde sayfalarca karalamazdım. Buradan Bülent Parlak geçti diyip onca okunmuş kitabın arasına eklerdim.
“Zamanı daha gelmemiş” demişti ablam kütüphanemdeki onca dokunmadığım kitaplar hakkında dert yandığım sıralar. “Bazıları da ansızın karşına çıkar ve savaş meydanına çevirir tüm içindekileri. Ve sen savaşta gardını düşüren bir savaşçı gibi savunmasız kalırsın kelimeler karşısında.” Diye devam etmişti ablam. “Gardım düştü ve ben savunmasızım bunca yanyana dizilmiş kelimeler karşısında.”
Neden geç kaldım diye söylenmeyeceğim bu kitap hakkında. Zamanı gelmişti. Karşıma çıktı ve okudum. İyi ki bu zamanda okudum…
Keşke yazarı şimdilerde de yaşıyor olsaydı da bizi mahrum bırakmasaydı bu savaşın içinde. Toprağı bol olsun…
Puan vermedi·72 syf.·
2 saatte okudu
·2025 20. kitabı
ne çok duydum herkesi hayrete düşürecek
kadar susarken
sen ancak şiir yazarsın seslerini
çünkü ben ancak şiir yazınca
kendimi bu kadar güzel ve narin katledebilirdim
Nasıl anlatılır ki!Alıntı
ben aşktan bahsedince şaşıran
ve şaşırdığını gizleyenlerin
buruşuk yüzlerine
sadık kalmayı öğrettim
yanımızda
günahı yokken bağışlanmayı dileyen
bir çocuğun elleri.
işte ozaman en çok o ellerden utandım
dünya
haksızken haklı durumuna düşenlerin olmaya
devam ederken
Reklam