Meltem Ekr Tkyldrm
@Yoldaas
instagram.com/retr.osuzmerkur... Ol mâhîler ki deryâ içredir deryâyı bilmezler.
Lisans
132 okur puanı
Nisan 2020 tarihinde katıldı
Şu anda okuduğu kitap
Bu ara hiçbir şey okumak gelmiyor içimden 🥺🥺 bazen bir bazen 30 sayfa okuyabiliyorum
Reklam
Gayya Kuyusundan Ardıç Gölgesine: Bir Özgürlük Yolculuğu
Bazen hayat, biz en yoğun olduğumuzda, zihnimiz bambaşka meselelerle (belki sınavlarla, belki Dişi Kurdun Rüyaları gibi ağır yüklerle) doluyken karşımıza hiç beklemediğimiz bir kapı çıkarır. Merve Özdemir’in Ardıç Ağacı benim için tam da böyle bir kapı oldu; bir arkadaş tavsiyesiyle başlayıp, toplu taşımanın gürültüsünde ilk on sayfasında beni kendine bağlayan o sessiz ama güçlü çağrı.
Kitabın başkahramanı Lale, aslında hepimizin içindeki o "keşkeler denizinde" boğulan yanımızı temsil ediyor. Babasının vefatıyla köklerine, doğup büyüdüğü yere dönmek zorunda kalan Lale’nin hikayesi, sıradan bir aşk romanı olmanın çok ötesinde. Bu, bir kadının kendi kaderinin iplerini eline alma, yarınını kimsenin ipoteğine bırakmama mücadelesi.
Yaşadığımız coğrafyanın en acı gerçeği olan şiddet, bu kitapta sadece fiziksel bir darbe olarak değil, ruhu ilmek ilmek çürüten psikolojik şiddet olarak karşımıza çıkıyor. Psikolojik şiddet, şiddetin en tehlikeli, en sinsi türü. Üstelik fail her zaman bir erkek de değil; bazen bir anne, bazen bir hemcins... İnsanın diploması, eğitimi ya da statüsü ne olursa olsun, bu gayya kuyusuna düştüğünü fark etmesi bazen yıllarını alıyor. Lale de bu görünmez zincirlerin içinde, maruz kaldığı şeyin şiddet olduğundan bile habersiz, bir bunalımın içine hapsolmuştu.
Ancak Lale’nin hikayesi bize şunu hatırlatıyor: Harekete geçmediğimiz sürece o kuyuda nefes almaya "yaşamak" demek zorunda kalırız. Lale o kararı hayatının sonunda bile vermiş olsa, bu her zaman desteklenmeye değerdir. Çünkü o zinciri kırmak, "artık yeter" diyebilmek ve bir ardıç ağacı gibi tek başına ama dimdik ayakta durmayı seçmek, dünyanın en zor ama en onurlu eylemidir.
Sonuçta, bir gün bile kendi iradenle yaşamak, bir ömür boyu
Karın Altında Saklı Hakikat: İki Mevsim, Üç Kadın, Tek Acı
Seattle’ın göğü, 1933 yılının o tekinsiz baharında ansızın bir ihanete bürünür. Çiçek açmaya hazırlanan dalların üzerine çöken o meşhur “Böğürtlen Kışı”, sadece mevsimlerin dengesini değil, bir annenin dünyasını da karlar altına gömer. Şehrin bir yüzünde, elleri deterjanın ve soğuğun ayazında çatlamış, hayatın yükünü çamaşır kazanlarında eriten Vera Ray vardır. Diğer yüzünde ise, yüksek tavanlı malikânelerin steril sessizliğinde, bir eli yağda bir eli balda yaşayan, imtiyazın zırhına bürünmüş bir azınlık... Bu iki dünya arasındaki mesafe, sadece mülkiyetle ölçülmez; bu, adaletin bile paranın rengine göre şekillendiği, geçit vermez bir uçurumdur. Bir yanda hayatta kalma mücadelesinin çiğ çıplaklığı, diğer yanda Amerika’nın o dönemdeki "Lale Devri"ni andıran sahte ve kibirli ihtişamı...
Ancak hayatın, sınıf tanımayan bir dili vardır: Kayıp. Aradan geçen onca yıla, değişen statülere ve modern dünyanın gürültüsüne rağmen; Vera, Claire ve hikâyenin o kilit kadınları, aynı ruhsal boşluğun ikliminde buluşurlar. İpek elbiselerin içindeki kalp ile yamalı hırkaların altındaki kalp, evlat acısının ve yarım kalmış bir aşkın sızısıyla aynı tempoda çarpar. Acı, en büyük eşitleyicidir; o devasa sınıfsal surları bir hıçkırıkla yerle bir eder ve bu kadınları, aynı trajedinin ortak paydasında sessizce kenetler.
Bu sahnelerin arkasında duyulan melodi ise bir teselli değil, sarsıcı bir yüzleşmedir. Hayko Cepkin’in o derin, gotik ve giderek bir çığlığa dönüşen "Ey Hayat" yorumu, Seattle’ın puslu havasına bir bıçak gibi saplanır. Onur Akın’ın o toprağa dokunan naif hüzmü yerine, Hayko’nun o sert ve Batılı tınısı; Vera’nın karlar içinde evladını ararken attığı o dilsiz feryadı karşılar. Bir yanda Vera çaresizlikten nefesi kesilirken, diğer yanda o gamsız ihtişamın hüküm sürdüğü
Reklam