“Ancak ağır hastalandığımız ya da öldüğümüz zaman hatırlıyoruz birbirimizi. O yitirdiğimizin ne iyi, ne eşsiz bir insan olduğunu, ne büyük iyilikler yaptığını, ancak o son demde anlıyoruz. “
5 ayrı hikayeden oluşan kitabın her bölümü karamsarlık ile bitiyor. Kahramanların ölümleri ile sonuçlanan sonları içimi karartsa da çok başarılı bir eser. Özellikle bir asker kaçağının çaresiz ölümünü anlatan Nişan adlı öyküsüne bayıldım. Zweig eserlerinde genelde intahar yolunu seçiyor, bulduğu olması gereken tek yolun bu olduğunu ispatlamaya çalışıyor gibi bizlere. Kendi hayatına ve eşinin hayatına intaharla son vermesinden de anlayacağımız gibi sonları hep hüzünlü ama okura anlatmak istedikleri anlamlı. Hitler dönemi yazarı olmasaydı belki bizlere farklı sonlarla öyküleri de olabilirdi.
Zweig’ in her eserinde olduğu gibi bir çırpıda bitiyor ama etkisi ve analizi çok uzun bir zaman aklınızı kurcalıyor.
Keyifli okumalar.