Zeynep
@ZEYNEPDINLER
Evettt! İnceleme yazmayalı uzun zaman olmuş. Tüm sosyal medya hesaplarımı sildikten sonra buna WhatsApp da dahil elime kahvemi alıp okumaya koyuldum. Tüm insanlardan soyutlanmış, yüreğimle baş başa kalmışken kendimi bulduğum bir kitap oldu Ermiş. Kitabın içine gömülürken öğüt niteliğindeki her bir cümle aslında bildiğim alışılagelmiş fakat yüzüme çarpılmamış birer duygu olarak yansıdı bana. Hayatta henüz ders çıkarmam gereken pek çok yaşanılası anıma hediye olsun diye yazmış sanırım yazar. Ve ilerleyen yaşlarımda tekrar elime alıp tıpkı yıllanmış şarap tadıyla okuyacağım kitaplarım arasında yerini alacak. Kitaplarla kalın…
Sene 90lar...
Kısa kısa denemelerle düşüncelerini bir bir kaleme dökmüş Şükrü Erbaş. Eseriyle kendimi satır satır yazılmış cümlelerde buldum. Bazı kelimelerde aynı acıları yaşadığımızdan eminim...
18 saat süren yolculuğumda ( ki bu yolculuğun daha da uzun sürmesini istedim bulutlarla daha fazla konuşabilmek için) elimden düşmedi bu kitap. “İnsanın acısını insan alır” demişsin ya hani fikrimce bir ironi yapmışsın başlıkta.
Sene 2021 -90lardan bu yana insanlar birbirine merhem olmak yerine yara olmayı tercih etti. Daha fazla nasıl incitip, nasıl hayatında derin izler bırakıp yaşamdan kopara bilirim diyenler çoğaldı etrafımızda. İnsan hayatı daha da ucuzlaştı. Her sabah çöpümü atmaya giderken karşılaştığım, üzerinde doğru dürüst kıyafetleri olmayan çöp başında yiyecek bekleyen insanları gördükçe hiç bir emek vermeden hiç bir çaba sarf etmeden bir yerlere gelen insanlardan tiksinir oldum. Açın halinden tok anlamaz oldu. Başka bir dil, başka bir toplumda yetişti diye düşmanlaştık, başkalaştırdık bir çok insanı. Aşk desen daldan dala atlayanların, her an herkesin hayatına kolayca sızıp biranda yok olanların elinde harap oldu. Bir varmış bir yokmuş hikayelerine başlık oldu sevdalar. İnancımız da güvenimiz de pek kalmadı ya güzel sevenlere de fırsat vermemeye başladık. Bulunca kıymeti bilinmeyen kolayca har vurup harman savurduğumuz ama herkesin aramakta olduğu değerli bir hazineye dönüştü aşk. Bir çoğu sırf kendi gibi bir bakış açısına sahip olamadığı için kalbinin derinliklerinde astı kendisi gibi olamayanları, günahına girmekten korkmadı mesela. Bir elin parmağını geçmiyor artık masum kalabilen insanın acısını alıp ona başka mutluluklarında var olabileceğini gösterebilen her ne olursa olsun yaralamaktan çekinen ve tuttuğu elin güzelliğine varıp asla
10/10
Beğendi
·2021 4. kitabı
·12 günde okudu
·Okunma: 12 Mart 2021 11:03
·"Bakabiliyorsan, gör. Görebiliyorsan, fark et."
*** Jose Saramago şüphesiz değerli bir yazar. En zor kaleme aldığım romanım diyor "Körlük" romanı için...
Kitabı ilk elime aldığımda bu romanı yayınevi yanlış basmış herhalde dedim. Şahıslar sadece tasvirlerle anlatılmış. Noktalar, virgüller karmakarışık. Ama göz ona bile alıştı. Hem biyolojik olarak sadece görme işini yürüten gözlerimiz nelere alışmıyordu ki !
Bu kitabı okumaya başladığımdan beri kazandığım en değerli duygunun adı oldu "Empati" . Bir sabah uyandım ve asıl körlerin bizler olduğunun farkına vardım. Evet biz yazarın dediği gibi "GÖRDÜĞÜ HALDE GÖRMEYEN KÖRLER" dik.
Cehalet, saygısızlık ve inanılmaz bencillikle ince ince işlediğimiz ruhumuzu dehşetle hiç umursamadığımız dünyalar da uyandıracak bir kitap olmuş. Kitabın konusu, içeriği hakkında bilgi vermeyeceğim. Betimlemeler ve sürükleyicilik alıp götürecektir sizi zaten. Psikolojik, toplumsal ahlak, siyasal ,sosyal olguları yeren bu kitabı dolu dolu çıkarımlar yakalayarak okumanız dileğiyle, kitaplarla kalın...
Hayatından çekip giden sûfî babası ve doğurmaya cesaret edemediği bebeğiyle kararsızlıklar arasında kalmış hayatının amacını bulmaya çalışan bir kadın Karen Kimya...
İsimlerini her duyduğumda tüylerimi ürperten, şevkle, saygıyla andığım iki muhteşem aşık-mutasavvıf Şems Tebriz-i ve Rumi...
Aşkları gördüğümüzün ötesinde, basitleştirdiğimizin dışında derin çok derin mana ve olgularla taçlandırılmış. Yaşadıkları aşkın ilahi gücü her bir zerreme inanılmaz güzel işlendi. Fani aşkların bir katilinin ve bir sonunun olduğu gibi bu aşkın farkı; 7 katilinin ve sonsuzlukta devam edecek muhteşem ilahi bir aşkın oluşuydu. Altını çizdiğim yüzlerce kelime, beynime kazınan onlarca söz...
Polisiye, mistik, aşk anca bu kadar güzel aktarılabilir.
Benimde hayatımı sorguladığım bir anda hayatımın anlamını bulduğum o muhteşem satırlar;
"Açlıktan ölen çocuklar gerçek, hastalıklar gerçek, savaşlar gerçek, giderek daha mutsuz olan insanlık gerçek. Yeryüzünün her sabahında insanlar gözlerini böyle bir hayata açarken, bunca acımasızlık, bunca yoksulluk, bunca umutsuzluk varken, perdenin öteki tarafındaki cenneti düşünerek yaşamayı kendime yediremiyorum Karen...
Ben iyiliği, sadece iyilik olsun diye yapmayı seviyorum, kötülükten kaçınmayı, kötü olmadığım için yapmayı istiyorum. İyi olduğumda birinin bana ödül vermesi ya da kötü olduğumda birinin beni cezalandırmasından korktuğumdan değil...
Asıl mesele sahiden alçakgönüllü olabilmekte."
Teşekkürler Ahmet Ümit kalbimdekileri sözlere döktüğün için...
Ahmet Ümit'i yeni keşfediyor olmanın inanılmaz utançlığını hissettim kitabı bitirince...Muhteşem betimlemeler kullanılarak Beyoğlu'nun güzel tarihi eşliğinde şaşırtıcı bir kurgu ile akıcı, sağlam dille kaleme alınmış şahane bir eser. Katil kendini bir kaç bölüm öncesinden ele veriyor ama sonunun bu şekilde bağlanacağını tahmin etmemiştim. Kütüphanemin en güzel kitabı olarak kalacak...
