Seda Zerentürk
@ZSeda
Bir ses:
Her şeydir kitap.diyor.
***
"En büyük savaş, cahilliğe karşı yapılan savaştır."
Mustafa Kemal Atatürk
***
Mühim!Edebiyat
...insanların çoğu hayatlarına lüzumlu gördükleri uzlaştırıcı, yatıştırıcı, uyuşturucu fikirler ve ihtiyatlar içinde yaşarlar. Teşrifatın ve nezaketin öğrettiği kayıtsızlık ve riya gibi birtakım âdetler -vücutlarını örten esvaplar gibi- onların sözlerini ve fikirlerini de kaplar, hayatın binbir düzeni içinde, belki iyice haberimiz bile olmadan, kendi kusurlarımızla ünsiyet etmiş bulunduğumuz gibi başkalarının ahlâksızlıklarını da ehlileştirmiş oluruz. Irkımızın, milletimizin, mahallelilerimizin, ahbaplarımızın ve akrabalarımızın kusurları, eğer menfaatlerimize dokunmazsa çok kere, gözlerimize batmaz, insanlarla münasebetlerimizi, üstünkörü bir terbiye tanzim eder, işte bunun için çok kere
kayıtsız ve hafif ruhlu ve alçak gönüllü olanların muarefesi cemiyeti teşkil eden insanların çoğunun hoşlarına gider.
Yanlarında muhtaç olduğumuz sahte emniyeti duymak selâmetine varırız. Bu huzur yalancıdır. Fakat biz insanları yalanıyla tatmin eder. Zira onlarla aramızdaki anlaşma lisanı sanatın tam ciddi ve saf dili değildir. Bize dokunmayan şeytan başkalarını baştan çıkarabilir. Ondan beklediğimiz bizi çileden çıkartmamasıdır. Bu müsamaha havası içinde, içlerinin bildiğimiz karasını, tanıdıklarımızın
yüzlerine vurmayız. Bu cemiyet içinde, nefis müdafaası gibi bir şeydir, insanlar bu karanlık içinde yaşamaya alışkındırlar. Onlara her gün her tarafta rastlar, ahlâksızlıklarının bulaşık hastalıklar gibi bize temas ile geçmeyeceğini bilerek ellerini sıkar, hallerini sorar, hatta sıhhatleri bozulsa bir nevi tesanüt duygusuyla samimiyetle teessür duyarız. Dostluklar, menfaatler ve nezaketler müsamahamızın hudutlarını gevşete genişlete onları hayatta münakaşaları abes emrivakiler gibi görmeğe alışırız, insanlar hakikati bulup söylemekte tembeldirler, içlerinden
çoğu, yazan
Bu yaz yanınızdan ayırmak istemeyeceğiniz kitapları sizin için bir araya getirdik.
💬 Siz olsanız bu listeden hangisiyle başlardınız?
...biz, iyi düşünürsek en yakın birkaç akrabamız, en eski birkaç dostumuz ve ruhumuzu ya cennet iklimleri ve kasırgalarıyla her yanından sararak hayatımızın mühim mevsimleri gibi gelip geçmiş birkaç sevgilimizden başka dünyada sanki kaç kişinin talihiyle yakından alâkalanmışızdır? Yeryüzünde sanki kaç kişiyi yakından tanıdığımızı ileri sürebiliriz? Ve esasen, bunları tanıdığımızı iddia ederken bile haklarında bildiklerimiz sanki ne tutar?
Onların da ölçemediğimiz nice uçurumları, beklemediğimiz nice fırtınaları yok mudur? Bir gün birdenbire bunların karşısında kalıverince nasıl şaşarız? Hayalimiz nasıl donar?
“Ya, benim iyice tanıdığımı sandığım insan bu muydu?” deriz. Bir ihanet karşısında kalmış gibi şaşarız. Diyebiliriz ki biz hakikaten kimseyi iyice bilemeyiz.
İnsanın bazan meyus ve yapayalnız kaldığı günler vardır. Kendini tamamen kitapsız ve dostsuz bulur. Bomboş gibi doğan bazı sabahlar çölde bir mezar yalnızlığı duyulur.
O zaman yeni baştan bir kitap, yeni baştan bir mekân ve makam aramaya başlarsınız. Ve anlarsınız ki bugün, o kitabın günüdür. Anlarsınız ki her kitabın bir vakt-i merhunu vardır.
Heva ve hevesimiz, şiirimiz ve şuurumuz, hüznümüz ve neşemiz, hülyalar ve rüyalarımız, dualar ve ilâçlarımız, soğuk veya sıcak, yağmur veya rutubet, günler ve geceler her şeyi karıştırarak o zamana kadar duymadığımız bazı şiirleri duymak, bazı hikâyeleri dinlemek, bazı mevzuları deşmek, bazı hikâyeleri düşünmek isteğiyle önümüzde kapalı duran bazı kitapları, gözlerimiz önüne açabiliriz.
Her kitap doğduğu, yaşadığı devrin mânâsı ve hâfızası sayılır. Her okuduğumuz kitap, yaşamış olduğumuz bir zaman, düşünmüş olduğumuz fikirler, duyduğumuz muhabbetler demektir. Onları, ömrümüzün parçaları gibi
duyarız. Bir zaman geçtikten sonra, bütün bu kitaplar birer hatıra sayılır. Görülen gözler, duyulan bir ses ve bir telâffuz hususiyeti gibidir. Bunun için hepsi de her zaman gözlerimizin önünde olmalıdırlar.