Zamazengi
@Zamazengii
Vakit kaybıydı. Başlamışken bitirmek için okudum. Bakış açınızı genişletecek nitelikte bir şeyi yok zaten tarihten bildiğimiz şeyleri anlatıyor ben sandım ki artı bi katkısı olur ama olmadı...kitapta kadını cinsel obje olarak gören zihniyet var mide bulandırıcı. Okuyacaklara okumazlarsa bir şey kaybetmeyeceklerini söyleyebilirim.
Reklam
Yer yer sıkıldığım ve yorulduğum olduysa da genel olarak akıcı ve düşündüren, içi dolu, bakış açısı kazandıran kitaplardan biriydi. Karakterler; Dr Josef breuer, hayatta başarıyı elde etmiş, ailesi çocukları olan kırk yaşlarında bir psikolog gel gör ki rahatlık batmış, boşluğa düşmüş, sorumlulukları ve bağımlılıkları karşısında bunalıp ümitsizliğe düşerek özgürlük arayışına girişmiş bir tip. Bertha diye de bir hastasına aşık.
Friedrich Nietzsche felsefe uzmanı düşünür kendisinin bir çok hastalığı var migren ağrıları panik ataklar, psikolojik bunalımlar vs. Bir de aşık olduğu lou salome adında bir kız var, bir müddet arkadaşlık ediyorlar ama ilerlemiyor Nietzsche intihar edeceğini söylediği için ihale benim üzerime kalacak diye telaşlanıp Dr breuere Nietzschei tedavi etmesi için ricada bulunuyor ve başlıyor tedavi... İkisi arasındaki diyaloglar genel olarak her bireyin öncelikle kendi hakikatini bulabilmek için arayış içinde olması gerektiği, başka insanlara bağımlı, bağlı kalmanın kendi gücümüzü varlığımızı unutturduğu, ben olmadan biz olunamayacağı, kişinin var olma amacının şehvet ve arzulardan sıyrılıp daha yüce bir amaç için kendisini sürekli aşması gerekirken bu aşamada acılarla büyüdüğümüz gerçeği üzerine kurulu gibi... En sonunda ikisi de gerçekten ne istediklerini buluyorlar ve hayatımıza aldığımız her bir insanın kendi yaşam mücadelesinde bizimle birlikte ayakta kalmaya çalışan basit ve mündemiç bireyler olduğunu, kendi yaşam gelişimlerini verdiklerini göz önünde bulundurup onlara ne kurtarıcı rolü vermemiz ne de neftet edilmesi gereken varlıklar kategorisine sokmamızın doğru olmadığını kendimize hatırlatarak yaşam yolumuza devam etmemizi sanki öğütler gibi.Bazı diyaloglar Erich Frommun özgürlük anlayışını anımsatı insan bireysel olarak kendi özgür iradesiyle
Kitap akıp gidiyor, ben severek okudum. Hasan İzzettin dinamonun savaş ve açlar, cengiz aytmatov toprak ana, konut hamsunun açlık ve tolstoyu anımsattı bana hepsinden izler buldum yazar yaşamayı, zorlukları, savaşı, açlığı geçim sıkıntısını, kayıpları, zamanın akıp gidişini fugui(baba), jiazhen(anne) fengxia(kız çocukları), youqing(erkek çocukları) erxi(damat) kugen(torun) altı karakter üzerinden bizlere sunmuş.
Başta fuguiye sinir oldum hatta ailenin başına bunca şeyin gelmesinin sorumlusu saymıştım ama fuguie böyle bir sorumluluğu yüklemek haksızlık olur. Önceki kötü yaşamının bedelini öyle bir ödüyor ki adam yani bu kadar da olmamalıyıdı ya dedirten tarzda... Ekonomik sıkıntıların baş gösterdiği kominizm, sosyalizm çatışmalarının yaşandığı zor bir dönemde yaşıyorlar. Maonun getirdiği kültür devrimi komünleri de görüyorsunuz kitapta baskıyı hissediyorsunuz. Bir lider çıkar halk için güya çalışır ama halkı zelil rüsva eder...
Kitapta jiazhen karakterini çok sevdim çok güçlü bir karakter gerçekten kadın zerre kişiliğinden karakterinden taviz vermiyor yaşadığı onca zorluğa rağmen saygı duyulası eli öpülesi bir anamız..
Okunup, okutturulması gereken kitaplardan biri de budur
Aziz nesinin şimdiye kadar okuyup da beğenmediğim kitabı olmadı ki bu kitabına da ba yıl dımm...İki çocuğun mektuplaşması şeklinde yazar bizlere: büyüklerin dünyasını, iki yüzlülüklerini, yalanlarını, toplumdaki haksızlıklarını, eğitim alanındaki saçmalıkları mizahsal yönleriyle aktarıyor. Bazı bölümlerinde çok güldüm, farkına varılmayan bazı şeylerin farkına varıyorsunuz aynı zamanda kitap akıp gidiyor sıkılma ihtimaliniz yok daha ne olsun... Bendenizden zatıalilerinize nacizane bir telakki:) Eğitimcilerin, anne babaların başucu kitaplarından biri de aziz nesinin bu eseri olmalı..
Keşke bitmeseydi dediğim kitaplardan... Reşat Nuri Güntekin 400-600 sayfalık yazılabilecek bir konuyu 150 sayfaya sığdırmış.
Karakterler Zehra; idealist bir öğretmen tek zaafı, düşkünlere, iradesine sahip olmayan insanlara acımaması. zaafa, düşkünlüğe, çirkinliğe acımıyor. Sadece kızıyor, hırçınlaşıyor. Kabahatli insan, düşkün insan onun gözünde ekin tarlalarında bitmiş muzır otlar gibi. Onu acımadan söküp atıyor. Yapılmış bir fenalık için asla mazeret tanımıyor.
Mürşit; Zehra'nın babası. Kitabın başında kötü biri gibi fakat günlüğünden anlıyoruz ki hayatın sillesini yemiş ordan oraya sürüklenmiş insanların kötülüklerine iki yüzlülülüklerine maruz kalarak günden güne mayalı hamur gibi ekşileşmiş, ideallerini kaybetmiş bir karakterimiz. Bunu da kendisi şöyle izah ediyor; "Ben zannediyordum ki, ömürlerimizin teknesini istediğimiz sahile çekmek için yalnız onun dümenini ele almak kâfidir..Anlıyorum ki, değilmiş... yollar görünmez kayalarla doluymuş,Onlara çarpmamak lâzımmış... Daha fenası gizli akıntılar varmış ki, insan onlara kapıldığı zaman yolun değiştiğini, gittikçe uzaklaştığını farkedemezmiş... Ta kendisini başka sahillere düşmüş görünceye kadar..."
Meveddet hanım: Zehra'nın iki yüzlü sinsi para düşkünü annesi
Makbule hanım: Zehra'nın anannesi bu da meveddet hanım gibi artı olarak diliyle insanı öldürüp bitiren insanları kolaylıkla manipüle edebilen bir tip
Bide Zehra'nın ölen kardeşi Feriha var
Romanın sonunda zehra babasının başından geçen talihsizliklerle beraber acımayı öğreniyor.
Reklam