Zehra Eker
@Zehra_eker
... ben de beynimi yıllık izne çıkarmak istiyorum. (sayfa 338)
Kitabın kapağını kapatınca benim isteğim de aynı şey oldu. Beynimi yıllık izne çıkarıp bir süre bir şey düşünmemek, başka bir kitaba başlamamak... Okurken çok yorulduğumu hissettim. Anlaşılması ve okunması biraz zor bir kitap ancak bu zorluk insanı anlamanın zorluğundan kaynaklanıyor belki de. Her yönüyle bireyi ve onun toplum içinde var olmaya çalışırken bir yandan kendisiyle, diğer yandan tüm insanlıkla olan çatışmalarını anlatıyor bana kalırsa. Zorluğuna rağmen insan kendinden o kadar çok şey buluyor ki kopamıyor kitaptan. Ayrıca kitapta geçen cümlelere, Oğuz Atay'ın kalemine ve zekasına hayran kalmamak da elde değil.
Açıkçası herkese hitap edebileceğini düşünmüyorum ancak beni çok etkilediğini söyleyebilirim. Okumak isteyenlere tavsiye ederim.
Reklam
Muhteşem!
Kitabın kapağını kapatırken gidip böyle bir kitabı yazan beynin içindeki bütün nöronları tek tek tebrik etmek istedim.
Nöroloji, psikoloji, tıp, tarih, teknoloji ve daha birçok konuda, güncel ve faydalı birçok bilgiyi roman kurgusu içinde harmanlayarak akıcı bir şekilde okuyucuya sunuyor. Klasik bir bilim kurgu kitabı gibi görünse de kitapta anlatılan her şeyin günümüzde uygulanabilir şeyler olması ve bilimsel açıklamalarıyla birlikte verilmesi insanda daha da merak uyandırıyor. Toplamda seri olarak yaklaşık 1500 sayfa olduğu düşünüldüğünde olayların, karakterlerin birbine karışması beklenebilir ancak olaylar duru bir şekilde, birbirine karışmadan akıyor. Bazı kısımlarda bilimsel bilgilerin fazlalığı biraz sıkabilir ama bir sonraki bölümde ne olacağını merak etmeye devam ettirdiği için akıcılığının çok etkilenmediğini düşünüyorum. Ben final haftamda olmama rağmen kısa bir sürede okudum, herkese pia materden başlayarak seriyi okumasını tavsiye ederim.
Keyifli okumalar... :)
Farklı yüzyıllar, farklı şehirlerde iki insanın aynı acıları, aynı duyguları yaşaması... Normalde bir kitabı bitirmeden yenisine başlamam fakat Kızıl'ın tanıtımı okuyunca bir an önce alıp okumadan duramadım. Okuduğum her kitabında Zweig'a olan hayranlığım artıyordu ama bunun yeri çok farklı. Üniversite için büyük umutlarla gittiği Viyana'da yaşadığı yalnızlık, her şeyi bırakıp evine dönme arzusu, anne babasının umutlarını yıkacak olmaktan duyulan endişe... Hiç tanımadığın bir insanla aynı şeyleri yaşıyor olmak insana farklı hissetiriyor. Sanırım uzun bir süre en sevdiğim kitaplardan biri olarak kalacak.
Okuduğum her kitapta Dan Brown'ın zekasına, bilgisine ve yaratıcılığına hayran kalmamak elde değil. Başlangıç da diğerleri gibi muhteşemdi. Kitabın sonuna kadar merak unsuru hiç kaybolmuyor. Ayrıca konusu da insanı bazı konularda düşünmeye sevk ediyor. Ancak konunun tam sağlam bir zemine oturtulamadığını düşünüyorum. Evrim teorisini kanıtlayarak tanrının var olmadığını kanıtlamaya çalışıyor fakat Langdon'ın bu sorusu her şeyi özetliyor sanırım: Fizik kanunları bir canlı yaratacak kadar güçlüyse... bu kanunları kim yarattı?
