İdam sehpasına gitmek için güzel yerlerden geçen adam , yolunda açan çiçekleri değil yolun sonundaki tahta iskemleyle baltayı , kemiğin , etin kopuşunu , ağzı açık bekleyen mezarı düşünür .
Acımasız , haksız olanlara da iyi davranır , boyun eğersek kötülere fırsat vermiş oluruz . Bu kez kötüler hiçbir şeyden korkmadıkları için iyi olmaya çalışmazlar git gide daha kötü olurlar .
Tesadüflerin oyuncağı olacak olduktan sonra ne diye bir irademiz vardı ? Kullanamadıktan sonra göğsümüzü dolduran hisler ve kafamızda kımıldayan düşünceler neye yarardı?