Karanfil Kadın
@Zekkader
22 Nisan
67 okur puanı
Aralık 2021 tarihinde katıldı
(ah) Memurlar (vah) Memurlar.
Eserde bulunan her hikâyede farklı memur, müdür, vatandaş olsa da hepsi Aziz Nesin'in kalemiyle sövdüğü olaylarda ortak çatışma unsuru olarak karşımıza çıkıyor.
Ahlaklı memur - ahlaksız memur, mağdur olan - mağdur edilen, bütün karakterler her hikâyede çatışma içerisinde. Hepsi aynı, hepsi bir..
Hikayelerin bazılarında (özellikle Tavsiye Kartı) hayal ve umut unsuru çokça göze çarpıyor ama bu kadar kara mizahın yoğrulduğu hikayelerde (bence) tek umut ışığı cılız bir şekilde "Bu Memleket Batar" hikâyesinde yanıyor.
Eserin içerisinde yer alan hikayelerin tamamen kurmaca olmasını dilesem de gerçeği yansıttığını biliyoruz. Elimdeki baskı 2006 yılına ait ama hikâyeler farklı kitaplardan derleme olduğu için yazılış tarihleri hemen hemen hepsinin farklı. İlk hikâye olan "Şu Dökme Yarışı" 'Ah Biz Eşekler' adlı kitaptan alınmış ve kitap 2004 yılında basılmış. Aradan geçen 18 yılda sizce memurlar ile ilgili ne değişti? Cevabı için kitabı okumanızı kesinlikle tavsiye ederim.
Aziz Nesin'in sapsade, kendi kuralları olan diline diyecek bir şeyim yok zaten.
-Batmaz beyler, bu memleket batmaz...
Reklam
Okuduğum bu eser dil konusunda beni hayal kırıklığına uğratmadı, tıpkı baharda akan bir nehir gibi dili de akıyordu. Bunun dışında tercih edilen konu ve karakterler, atmosferi gerçekçi kılmakta. Ali Rıza Bey ile birlikte davetlerde oturup kalabalığı seyredip daha sonda odada tek başıma otururken buluyordum kendimi. Eserin en sevdiğim yönü karakterlerin iç dünyası ve davranışları arasındaki çatışmayı gösterme şekli. Birbirlerine karşı olan duygu sevgi değil de maddiyat olduğunu söylemeyen yazar bunu bize çok açık gösteriyor. Ayrıca birbirleriyle ilgili yaptıkları gözlemler, örneğin Fikret'in babasını suçlaması, babasının Fikret'in davranışlarının sebebinin kıskançlık olduğunu görmesi gibi daha bir çok kahraman tarafından yapılan gözlemler okura madalyonun diğer yüzünü gösteriyor. Şahsi olarak, çocuklarını yetiştirirken önceliğini sevgi ve bağlılık yerine başka durumlara öncelik veren Ali Rıza Bey'e çok kızdım.
Öncelikle kitabı çok beğendiğimi söylemek istiyorum. Beğenme sebebim çok okunan, çok güzel bir kitap olması değil. Eserde daha fazlası var. Kahramanların aldığı kararlar ile karakterleri arasında kurulan ilişki kusursuzdu. Ele avuca sığmayan Çalıkuşu eğer gitmeseydi Çalıkuşu olmasının bir anlamı kalmayacaktı. Her ne kadar fevri hareketleri beni sinir etse de son saylarara gelince ancak anlayabildim hem Feride'yi hem Kâmran'ı. Onların yaptıklarına sinir olmam, halkın davranışlarının beni deli etmesi ve en sonunda 'yaa' demem tamamen yazarın başarısı ile ilişkili. Eser popüler olmayı sonuna kadar hak ediyor ama daha fazlası olduğu kesin. Okuyun okutturun.
Eser gerçekçilikten ziyada daha çok kulaktan kulağa yayılan hayali olayları temel almıştır. Folklorik unsurları barındıran bu hikâyeler korkunç olmaktan ziyade okuması eğlenceli anı gibiler. Bazı bölümlerde korkunç hikaye nasıl anlatılır onu öğretiyor. Gayet keyifli bir okuma oldu benim için fakar gerilim, korku, fantastik unsurların derin olacağına dair bir beklentiye girilmemeli.
Romanda ele alınan konu savaş zamanında yaşana(maya)n bir aşk. Konusuna göre anlatılan hikayeyi yetersiz buldum. Farklı kahramanlar açısından anlatılan olayların fazlalığı, hikâyesinin bir kısmı verilip yarım bırakılan karakterlerin olması anlatılan hikâyenin tek bir yere toplanmasını zorlaştırıyor. Dili gayet sade ve akıcı. Okuru zorlayan, yoran bir dili yok. Ancak kitapta bazı unsurlar çokça tekrar edilmesi kabak tadı veriyor. Örneğin izci türesi. Karakterlerin aralarında bulunan bağ tam kurulmadan, dost olmaları eksik bir parça. Bu çocukları birbirine bağlayan unsur 'izcilik' mi sadece? Elbette vatanla ilgili konularda güzel olaylar ve cümleler yer alıyor. Yazarın diğer kitaplarını okuduğum için belki yüksek bir beklentim vardı ama roman beni istediğim doyuma ulaştırmadı.
