Uzun , çok uzun zamandır -mış gibi yapıyorum. Gülüyormuş gibi , mutluymuş gibi, huzurluymuş gibi , herşey yolundaymış gibi ... Taa ki o katlanılmaz şiddetli yorgunluk gelip omuzlarıma çökünceye dek.
Yaşamdan ölüme uzanan çok da uzun olmayan bu yolda ömrümüze ne çok his sığdırdık. Ne çok acı ne çok gülüş ne çok sinir ...
Şimdilerde düşünüyorum bu kadarına katlanmak kendi tercihimiz mi yoksa fıtrat mı?