Neşet Ertaş'ın dinlediğim türkülerinden en sevdiğim sözü "cahildim dünyanın rengine kandım" oldu. Şu sözün acziyeti insanı bitiriyor. Cahilliğin "dünyaya kanmakla" olduğunu da anlayabiliriz. Ama ne yazık ki bunu anlamak istemiyoruz. Dünyadan geçip, ahiret için çalışanlara "deli" muamelesi yapıyor, "cahil insan" nazarıyla bakıyoruz.