Z.K
@ZeynepK08
Philosophia
Sapare aude!
Doğada, son tahlilde , diyalektik hüküm sürer.
Friedrich Engels
Friedrich EngelsYaşarken eksilmek
Kaybolan eşyalar...
Bir daha asla bulunamayanlar. Gidenler... Bir daha geri dönmeyenler.
Bir kez kapımızı çalan misafirler ve asla ikinci kez gelmeyenler. Bir kez görüp de sonsuza kadar kaybolan yüzler.
Unutulmuş yaralar.
Asla ayrılmayacağımıza inandığımız insanlar... Hepsi nerede şimdi?
Ölüm de böyle bir unutuluş mu? Kaybolan bir şey ya da bir insan gibi mi?
Bir daha göremeyeceğimiz bir yüz gibi mi?
Kapımızı bir kez çalıp da bir daha hiç gelmeyen bir misafir gibi mi?
Ölüm ayırandı.
Ölüm acı verendi.
Ölüm, yolun sonuydu.
Hayat da ayırmaz mı? Hayat da acıtmaz mı? Hayat da bitirici değil mi?
📚🔔 Tatil zili çaldı!
Bir yıl boyunca verilen emeklerin ardından şimdi dinlenme, keşfetme ve yeni maceralara atılma zamanı. 🌞
Bu yaz bol kahkahalı, bol anılı ve elbette bol kitaplı geçsin. Tüm öğrencilere keyifli tatiller diliyoruz! 💙📖
Sessizliğinin anlamını bilmek, gözlerinin arkasındaki, hikâyeyi, kalbindeki kitabı hep okumak isterdim.
"Neye aşık olur ki insan? Çekici bir yüze mi?
Bir sanat eserine mi? Güzel bir göze mi?
Sade kahveye mi? Yumuşak ellere mi? Yağmurlu bir güne
mi? Nazlı kirpiklere mi?
Kar tanesine mi?
Siyah kaşlara mı?
Tamamlanmamış aya mı? Güzel bir kokuya mı?
Gül bahçesine mi?
Aşka giden heyecana mı? Güzel bir kitaba mı?
Hepsine aşık olabilir mi ki insan?
Hayattan, yaşlılardan, işten, uykusuzluktan, bağırmaktan, ağlamaktan, gelecek kaygısından bıkmış gençlerle dolu. Kimse kimseyi affetmiyor, kimse kimseye yer vermiyor, kimse birbirinin gözünün içine bakmıyor.
Amcalar yer isteyemiyor. Gençlerin gözlerine bakamıyorlar. Utançtan yere, sağa sola bakıyorlar. Gözlerini kaçırıyorlar. Çocukluğundan, çocuklarından, yapamadıklarından utanıyorlar. Evlenmemiş kızlarından, eve gelmeyen çocuklarından, öylesine geçip gitmiş ömürlerinden utanıyorlar.
Şehir yaşamının monotonluğu
Hızlı yürüyen, geç kalmaktan korkan insanlar... Uzaklara bakan, yorgun gözlü, üşümüş kediler... Motor ve arabalardan intikam almak istercesine sabaha kadar koşan uykusuz köpekler... Önü ve arkası bitmeyen sokak çizgileri... Bir daha görmeyeceğim yüzler... Nereye gittiğini bilmediğim, parça parça bulutlar... Hepsi gözümün önünden birer tasvir gibi geçip gidiyor: Galata gibi, Kız Kulesi gibi... Cebimizde taşıdığımız ama hiç açıp bakmadığımız bir fotoğraf gibi.