“Ben daha mütevazi mutluluklara alışkınım. Çoğu zaman akşamları bir kitabım olur, bir arkadaşım, güzel bir mektubum, biraz da müziğim. Aslında bunlardır benim mutluluk diyebileceğim şeyler. “
Dilinin oldukça akıcı ve sade olmasına rağmen konusu itibariyle maalesef pek sevemediğim bir kitap oldu. Kocası askerdeyken -başka birini- Daniyar’ı seven ve onunla olan Cemile’nin öyküsü anlatılıyor. Bütün engellere rağmen alevlenen ve harekete geçen bir aşkı (!) okuyoruz. Aşk engel tanımaz lafına çoğu zaman katılsam da istisnaların olduğu muhakkak. Bir tarafın evli olması gibi :) Bu bana göre aşk değil. En güzel aşk hikayesi hiç değil. Bu yönde yapılan yorumları gördükçe dehşete düştüm. Empati yapılsa kimsenin hoşuna gitmeyeceği aşikâr. ️:))