Acı çekenler, başkalarının acı çektiğini hissederler.
Reklam
Başlangıcından sonuna kadar bu hayat meşakkatini niçin çektiğimizi biz biliyor muyuz? Varlığımızı yokluğumuzu baştan başa kuşatan yaradılışın çetin bilmecelerinden hangi birini halledebiliyoruz?
Affetmek mi? Af dilediğin insan, benim ateşten geçmeden önceki halimdi. Ateşlerde eridi, öfkenin ve hüznün çekiciyle yeniden şekil aldı. Evet, onu hatırlıyorum ama ben artık o değilim. Yaşattıkların da onunla birlikte eridi. O yüzden af dilemenin artık hiçbir önemi yok.
Ah o lanet minnet çuvalı!
Anne babalık kutsal değildir. Çocuklara adanmış bir hayat, çocuğun sırtına yüklenmiş ağır bir minnet çuvalıdır. Çocuklarımız için tüm sorumluluklarımızı yerine getirelim ancak hayatımızı onlara adayıp onlardan da bunu bekleyerek, minnet duyguları altında ezilmelerine izin vermeyelim.
"Ve insan... İnsan kendini bilmenin ateşinde yanar; kendini daha da tanımak, bilmek, öğrenmek ister. Derinliğine eğildikçe sığlaşır, nefsini ararken nefsine mahkum düşer."
Reklam