Hep üzgünken buraya geldiğimi fark ettim. Kırgınken, üzgünken insanın uğrayabileceği yerinin olması çok kıymetli. Size tavsiyem, yok sayıldığınız yerde durmayın, kıymet görmediğiniz zaman uzaklaşın. Çok çok geç anladım ben bunları maalesef.
İçimde derin bir boşluk… Ne yapsam eksik, tamamlanmamış gibi yarım bir his var. Ölüm aklıma gelince sebepsiz ağlama isteği uyanıyor içimde. Her geçen gün günahlarımın çoğaldığını, Allah ile arama giren perde sayısının arttığını bilmenin üzüntüsü kaplıyor içimi. Benim gibi olan var mı ?