Hayatımız bazen öyle bir yere geliyor ki dağ gibi büyük.. altından kalkmak mümkün olmuyor. Nefesimiz kesiliyor, ağlamak istiyoruz ama göz yaşı kalmayınca onu da yapamıyoruz ve sonunda da yavaş yavaş tükeniyoruz
Aramızdan sevdiklerimiz gidiyor engel olamıyoruz sadece izlemekle yetiniyoruz, gülüyoruz ama o gülmek içten değil. Giden gelmiyor gidenin yeri dolmuyor. Gözler gidenlerde kalıp duruyor. Hasret bu, bitmiyor..
İnsanı ayakta tutan en önemli şeylerden biri onun hayalleridir. O hayalin gerçekleşeceğini düşünerek insan mutlu olur. Ama eğer siz onu yıkarsanız ne tutunacak bir hayali ne de yaşamak için bir amacı olacak. Bu yüzden biri size hayalini anlatırsa yıkmak için değil onun başlangıcını getirmek için çabalayın bu sayede siz birisinin mutlu olmasına belki de hayata tutunmasına yardım etmiş olacaksınız.
Hava ve güneş var, bulutlar var. Orada, yukarıda mavi bir gökyüzü ve onun arkasında belki şarkılar, belki de daha güzel sesler var… Neticede umut var. Kederimize rağmen bizim için umut var.