FURKAN ÇAKMAKLI
@Zippooos
'' İnsan, okurken yaşamaya ara verir...
Denizli
Denizli
51 okur puanı
Ağustos 2017 tarihinde katıldı
BENİ ÖLDÜRDÜLER WENE HALA.
Ölümcül bıçak darbeleriyle toplum önünde yaralanan santiago'nun wene hala'ya bu sözleri söylemesinden evvel, wene hala ona "nesi olduğunu" sormuştu. zira kitabın anlattığı yarım günlük durum hikayesinde olayı bilen kimse santiago'ya bir şeyler sormamış/soramamış/söylememiş/söyleyememişti.
santiago'nun son sözleri olan bu başlık, yalnızca vicario kardeşlere miydi yoksa ortalığa toplanan herkese mi? biraz düşününce ikinci seçenek ağır basıyor. hatta ve hatta bu son sözlerin içerisinde yalnızca bir yakarış değil, "sorgulanmamış bir masumiyet" dahi yatıyor olabilir. zira herkesin izlediği bir alanda çok geç haberi olan bir arkadaşının yakarışı, bir arkadaşının ise çabası dışında herkes bu cinayeti izlemeye gelmiş gibidir ve santiago soğuk terler içerisinde küfretmektedir yalnızca.
peki ya üstüne atılan suçtan tamamen bihaberse ve neden öldürüldüğünü bilmiyorsa? tüm planlar angela'nın bir nefretinden kaynaklanıyorsa? -ki romanın işleyişinde santiago cinayetin işleneceği sabah dışında arkadaşları ile tamamen normal hayatına devam etmekte, sabah erkenden kalkıp piskoposu görmeyi planlamakta iken!
sanırım marquez de bu "ya masumsa" sorusunu eşeleyerek yazmış romanını ve topluma mal etmiş "beni öldürdünüz!" demeyi kastederek ve alttan alta "katil yalnızca vicario kardeşler ve angela vicario değil, hepinizsiniz!" demek istemiş olmalı.
0-30p: Kontrollü okuyucu 📖
40-70p: Hafif bağımlı 👀
80p+: Geçmiş olsun, kitaplar seni ele geçirmiş 😅
Dostluk, Aşk ve bolca Tarih.
İstanbul' a bakıyorduk denizden. Bizim İstanbulumuza, çalınmış hayallerin şehrine... Talan edilen anıların başkentine. Yağmalanmış mutlulukların payitahtına... Kırılmış umutların kalesine.. Kederlerin kraliçesine.. Zorbaların ele geçirdiği güzelliğe. Sinsiliğin bayrak diktiği zerafete. Açgözlülüğün işgal ettiği berekete.. Kendi kanımızı sunmaktan başka çare kalmayan şehrimize; sokağımıza, bahçemize, evimize, mezarımıza... İstanbul' a bakiyorduk denizden: Nevzat, Demir, birde ben. Sisler içindeydi İstanbul...
Bitince, üzgün ruh hali içine girmenizi sağlayan bir kitap.. Zeze yle gezip, zeze yle yaşadım kitap boyunca, dayak yerken, acı çekerken hep onunlaydim. Acısını hep içinme hissettim, küçük kardeşim gibiydi.
Kısa soluklu hayat motivasyonu için gayet güzel bir kitaptı.. Kalemi elime alıp kağıda aktarmak istediğim düşünceleri bir başkasından duymak fazlasıyla rahatlattı..
Bir hayale ne kadar çok inanırsan onu yaşama ihtimalin de o kadar artar.
