Zeynep itik
@Zynpitik
5 okur puanı
Kasım 2020 tarihinde katıldı
Şu anda okuduğu kitap
Yüzerek okyanusları geçiyor, bu yolda ölümü göze alıyor,ama onu gerçekten bulmaktan da inanın çok korkuyordur. Onu bulunca,arayacağı başka bir şey kalmayacağını hissetmektedir çünkü.
...peki insan aradığını bulduktan sonra nereye gidecek?...
Bazı hikâyeler tam tahmin ettiğin gibi ilerler. Bazılarıysa son sayfada tüm bildiklerini sorgulatır. 🤯
Ters köşeleri seviyorsan, seni sonuna kadar merakta bırakacak 3 kitap önerisini keşfetmeye hazır ol!
Oradasın biliyorum. Bu satırları okuyorsun. Şimdi bu satıra geçtin, kaslarin çakıldı. Kafan karıştı.kiminle konustugumu,bu satırları kime yazdığımı anlamaya çalışıyorsun. Ben bu satırları sana yazıyorum ona, buna, şuna degil. Sana yazıyorum. Dünyanın her neresindesin bilmiyorum. Hangi şehrin hangi sokağından okuyorsun bu yazdıklarımı bilmiyorum.bir otobüste misin,trende misin,saat orada kac? Bilmiyorum... ekrana dökülen saçların ne renk inan tahmin edemiyorum. Ve inan bana bunların hiç bir önemi yok. Saçlarının renginin,saçlarının olup olmamasının, nerede olduğunun, saatin kaç olduğunun...Tek onemli olan SENSIN. Bu satırları okuyor olman. Tek onemli olan simdi bu cümleye geçmiş olman. Neler yaşadın, neler atlattın,neler yaşayacaksın,neleri atlatmak zorunda kalacaksın bilmiyorum. Tek bildiğim var,bu dünyada çıkmaz sokak yok. Sonuna geldiğini düşündüğün her yolda, o yolun sonuna bir duvar da görsen adim attığında yıkılacak o duvar. Belki mahvolmuş bir haldesin, belki pes ettin,belki çaresizsin,belki artık hiç bir şeyin iyi olmayacağına inanıyorsun. Ama sen bu satıra geçtiyse hala umut var demektir. Çünkü bu satırları okumaya devam ediyorsan bir kurtuluş yolu,bir cevap arıyorsun demektir. Derin bir nefes al. Bir nefes daha. Bil ki ."vardır elbet bir çıkacak yol." Yeter ki o yola adımını at. O telefonu eline al kendini tuttuğun o mesaji at. Aynanın karşına gec,kendine bir bak. O kadar değerlisin ki kendini kendine yazık etmesine izin verme saçlarını tara . Bir özür dile kendinden. Kendine yaptığın haksızlıklar için,kendini soktuğun o çıkmaz sokak için,kendini suçladığı her an için özür dile kendinden. Bu dünyadaki en önemli insan sensin. Başkalarına verdiğin değerin yarısını kendine vermediyse eğer,simdi bir kez daha özür dile kendinden. Ve bir kez daha . Unutma herkes
Babam öldükten sonra bir süre durum hem gerçek hem değilmiş gibi gelmişti. Haftalarca onu resmen yoktan var edebilmiştim. Yürüdüğünü hayal edebiliyordum,terledigini,çim biçmeyi bıraktığını ve bana sarılmaya çalıştığını
Ya da odamda yüzüstü yatmış kitap okuyor olurdum,kapalı kapıya bakar kapıyı açtığını, odada yanımda durduğunu hayal ederdim,kafamı kaldırdığım sırada o basimi öpmek için eğiliyor olurdu.
Sonra onu çağırmak gittikçe zorlaştı,kokusunu almak beni kucaklayıp kaldırdığını hissetmek. Babamın ölümü aniydi fakat bi o kadar yıllar sürmüştü. Hatta hâlâ ölüyordu ki bu hâlâ yaşadığı anlamına da gelebilirdi pekâla.
Hayal gücü ile hafıza arasında kalın bir çizgi var derler ama yok,bence yok en azından. Hayal ettiklerimi hatırlıyorum,hatırladıklarımı da hayal ediyorum.
Merhaba,kendim...Ben senim. Tanıdın mı? Seninle neler neler yaşadık hatırlıyor musun ? Neler gördük,neler atlattık, kaç yüke direndik. Ne acılar çektik seninle,kaç gece ağladık kaç gece kendi avuçlarımızda sıka sıka canımızı acıktık, kaç kez dudağımızı kanattık, kaç kez bağırmak istedim ama sustuk, kaç kez o yorganı başımıza çektik, kaç kez sevdik,kaç kez söylemedik,kaç kez korktuk,kaç kez kaçtık...Yahu biz seninle ne sözler işittik?Ne bakışlar gördük. Ne çok acır gibi baktılar bize, hatırlamıyor musun o bakışları? Yere düştük,dizimiz acıdı diyemedik. Aşık olduk,diyemedik. Elimizi uzattık tutunacak yer bulamadık. Kac kez ruhum, Kac kez... Biz seninle kaç kez dibi gördük?