Ben korku değilim kapı aralarında
Pencerenin infilâkı değilim
Gölgeleri yüzlerinden tanırım
Bir resim bir ressamı ağlatır bir yerlerde
Bir eşya bir hamalı
Ben hâlâ öğütülen anılarıma değil
Değirmene inanırım
Bu derin aldanış kimden kalmadır
Bu uzaklık, bu diba
Söyle bana hindiba
Sen nasıl bu kadar kelâmın hası
Sen nasıl bu kadar şiir bohçası
Sen nasıl bu kadar esrarlı bir mum
Sen nasıl bu kadar rüya bahçesi
7/10
Sanırım okurken ve incelemesini yazarken en zorlandığım kitap oldu. Şöyle bir dönüp baktığım da otobüste, metroda, evde sürekli elimde olan ama bir türlü bitmeyen bir kitaptı benim için. Bir noktadan
Kitlelerin fiziksel olarak doyurulup ruhsal olarak esir alınması1000Kitap
Şu sıralar Birleşmiş Milletler, özellikle de Amerika, zamanını Avrupa’nın açlık çeken halklarına seslenmekle harcıyor: Silahlarımızla size tereyağı temin edeceğiz! Bu söylem yalnızca onların bunu yaparken, hiç de aceleleri olmadığını gösterir. Tereyağı verildiği an, insanlar topluca üzerine saldıracak ve hemen sonra hangi ideolojiye ait olursa olsun, onlara usulüne göre sarmalanmış sevimli silahları gösterenlere yönelecekler.
Sayfa 102
O akşam kızımla birlikte soy ağacı yapmaya karar veriyoruz. Sülaledeki tüm yaşayanları ve ölüleri hafızasında taşıyan kişi daha yeni vefat etmişken, bu iş neredeyse imkansız görünüyor. Ama, itiraf etmeliyim, bunu yapmak büyük bir teselli sağlıyor. Kendini ve ölen kişiyi ailenin çatallanan dalları arasına, dal budak salmış o tacın üzerine yerleştirmek, ölümü daha doğal kılıyor, bir anlamda teselli sunuyor, evet anlam ve teselli. Ağaç canlı, dallarında onca ölünün aslı olmasına rağmen.
Gospodinov, Bahçıvan ve Ölüm’de kaçınılmaz sonun etrafında dolanan küçük anların içine davet ediyor bizi. Roman, babasının hastalık süreci ve ölümü çevresinde şekillense de esasen ölümün kendisinden
