Kadir Şahinalp
@ZzeeuuSS
Pencereyi açıyorum soguk hava yüzüme değiyor. Ögrendiklerimi ve ögreneceklerimi düşünüyorum. Çiftçilik zor, belirsizliklerle dolu ve bunlarin coguna yabancıyım. Ama meyilliyim ve ellerim nasir tutana kadar, saatlerce çalışmak hoşuma gidiyor. Bu hayat bana uygun. Ne yargiya varmak, ne hareket etmek için aceleye gerek yok; bu da belki en büyük değişikliğe yol açtı, çünkü yüzleşmem gereken bir pişmanlığım var. Yine de ben babamin oğluyum ve onun ayiplanacak seçimlerinden tamamen kaçmam imkansız. Onu hiç affetmeyecegimi biliyorum. Ama çok tutarsız olabilen kaderin de kendine özgü bir adalet anlayışı yok degil.Ezra Barbara'yla oyunlarini oynadı, onu kendi çarpık amaçlarina alet etti. Onun ısrarıyla vasiyetini değiştirdi, benden olacak çocugun, ölümüm halinde on beş milyon dolara sahip olacagin belirten maddeyi ekletti.
Reklam
Dış kapıda, yanmış tütün kokusunun içinde durduk, bir çöp kutusunu masa olarak kullandım. Önce savunmayla ilgilendim.Adam kirk üç yaşında, agiri kilolu ve duldu. Ben konuşurken başıno sürekli yukari asagi sallıyordu, gevsek alt dudağının bıraktığı aralıktan tütün lekeli disleri gözüküyordu, gömlegi sağlıksız tatı teriyle simdiden sırılsıklam dı. "Korku teri" derdik biz buna.Hep görürdüm. Çogu insan için ceza mahkemesi yabanci bir yerdir, gerçek gibi gelmez. Sonra birden gerçek oluverir, suçlularla, silahli mübasirlerle ve hepsinin üzerinde oturan suratsiz bir yargiçla dolu salondan isminin okundugunu duyarsın. Öglen olmadan koridor dolar, mahkeme salonu daha beter olurdu. O gün listede 540 dava vardi, bir tamahkarlık, öfke, kiskançlık ve şehvet evreni. Bir duygu seçin, onu ihtiva eden bir suç bulursunuz.Hepsi sonsuz bir deniz gibi etrafımızda deviniyor, avukatlarini, şahitlerini veya sevgililerini arıyorlardı. Kimisi de sadece davasını beklerken tüttürmek için bir tel sigara arıyordu. Çoğu bu sistemden o kadar çok geçmisti ki alışmışlardı. Alışık olmayanlar ise işte böyle terliyordu.
"Hayır, Vanessa, başkasının hayatini yasamıyorum." Sinirlenmistim ama nedenini anlayamıyordum, anlamak da istemiyordum. Ìnkar bir silahtır; gerçegi öldürüyor, beyni uyuşturuyordu, bense bir keştim. Bir yanım bunu kabul ediyordu, ayni yanım onun nereye varmaya çalistığınıda biliyordu ama o yanımı dinlemedim. O yanım acı veriyordu.
Reklam