Nerede yerinde duramayan, sürekli yemek yapan, şarkı söyleyen, neşe saçan, hayatının keyfini çıkaran, sağlıklı ve gürbüz çocuklar doğuran o güzel kadınlar? Artık solgun çiçekler gibi eğri, kanı çekilmiş, midesi hasta, bacağı topal fabrika kızlarımız ve kadınlarımız var. Hiç sağlıklı aşk yaşamamışlar, yaşasalar bile bunu neşeyle anlatacak halde değiller!
Yaşadığımız, kokladığımız, gördüğümüz, dokunduğumuz her anın bir daha gelmeyeceğini hissettiğimiz anlar o kadar az ki. Yaşamı böylesine özel, böylesine benzersiz kılan şey, her şeyin yalnızca bir kez olması.