Travma çok önce gerçekleştiği için genellikle bizim bilinçli farkındalığımızın ötesinde bir yerlerde saklı kalmış haldedir . Bir sorun olduğunu biliriz ancak "ne olduğuyla" ilgili kısmını anımsayamaz , tanımlayamayız . Bunun yerine kendimizde sorun olduğunu zannederiz , içimizde bir şeyin " bozuk veya eksik " olduğu kanısına varırız .
Yaşananları hatırlamanın zorlaşması, her şeyi unuttuğumuz anlamına gelmez . Travmatik olayın bir parçası olan kelime , görüntü ve dürtüler içimizde taşıdığımız acılarımızın gizli dilini oluşturmak üzere yeniden ortaya çıkar . Hiçbir şey kaybolmaz . Parçalar sadece yön değiştirir.