"Çünkü ancak hikâyesi anlatılan insanlar var oluyordu."
Kitabın son cümlesinden başlamak istedim. Bir hikaye ancak bu kadar yüreğe dokunabilirdi.. Aşk, hüzün, öfke, sızı, merak.. İçimde tüm duyguların canlandığı bir hikaye. İnsanlık tarihi boyunca bitmeyen savaşların yarım bıraktığı nice hikayeler var. Nadia ve Max'ın hikayesi sadece bunlardan biri. Sizin tüm olumsuzluklara rağmen süren aşkınızı okumak içimde güzel duygular yeşertti sevgili maximilian Wagner.. Demek ki bazı aşklar, her ne kadar mutlu sonla bitmese de sonsuza kadar sürebilirdi. Kitabın bakış açısı toplumsal eleştiri ve üslubu beni çok etkiledi. Farklı zamanlarda, farklı yerlerde yaşamış ama aynı acıyla sınanmış birçok hikayeye yer verilmiş kitapta. Çok akıcı bir kitap okurken bir sonraki satırları merak ediyorsunuz. Ben çok severek okudum. Kitap bittiğinde içimde bir boşluk duygusu oluştu sanki serenad notasını dinliyor gibiyim.. iyi ki yazılmış ve iyi ki okumuşum dediğim kitaplardan biri oldu. Herkese iyi okumalar dilerim..
Çünkü ancak hikâyesi anlatılan insanlar var oluyordu.
Bu dünyada nereye gitsen doğanın güzelliği ve insanoğlunun zalimliği karşına çıkıyordu.
Haklı olanı güçlü kılamadığımız için de güçlü olanı haklı kıldık.