"Çünkü ancak hikâyesi anlatılan insanlar var oluyordu."
Kitabın son cümlesinden başlamak istedim. Bir hikaye ancak bu kadar yüreğe dokunabilirdi.. Aşk, hüzün, öfke, sızı, merak.. İçimde tüm duyguların canlandığı bir hikaye. İnsanlık tarihi boyunca bitmeyen savaşların yarım bıraktığı nice hikayeler var. Nadia ve Max'ın hikayesi sadece bunlardan biri. Sizin tüm olumsuzluklara rağmen süren aşkınızı okumak içimde güzel duygular yeşertti sevgili maximilian Wagner.. Demek ki bazı aşklar, her ne kadar mutlu sonla bitmese de sonsuza kadar sürebilirdi. Kitabın bakış açısı toplumsal eleştiri ve üslubu beni çok etkiledi. Farklı zamanlarda, farklı yerlerde yaşamış ama aynı acıyla sınanmış birçok hikayeye yer verilmiş kitapta. Çok akıcı bir kitap okurken bir sonraki satırları merak ediyorsunuz. Ben çok severek okudum. Kitap bittiğinde içimde bir boşluk duygusu oluştu sanki serenad notasını dinliyor gibiyim.. iyi ki yazılmış ve iyi ki okumuşum dediğim kitaplardan biri oldu. Herkese iyi okumalar dilerim..
Reklam
Kitap içimde büyük bir hüzün bırakarak bitti..
Son satırlarını o kadar yavaş ve sindirerek okudum ki bitmesini hiç istemedim daha doğrusu böyle bir sonla bitmesini istemedim..
"Bu kitapta önemli olan oblomov değil, oblomovluktur." Oblomov tembelliğin ve aynı zaman da iyi bir ruhun simgesi. Tembelliğin, uyuşukluğun bir hayatı nasıl derinden etkilediğini bu kitapta büyük bir hüzünle okuyoruz. Oblomov'un sorunu aslında tembellik değil hayatsızlıktı. Oblomov'a bazen o kadar kızıyordum ki artık şu yataktan kalk ve kendini bu hayatın güzelliklerinden mahrum bırakma diyordum içimden. Oblomov'un dostu ştolts da bizimle aynı duyguları paylaşarak dostuna "ya şimdi, ya hiçbir zaman" diyerek onu uyandırmaya, hayata geri döndürmeye çalıştı ama oblomov hiçbir zamanı seçti..
Hayattan vazgeçtiğini şu sözlerle anlatmıştı zaten..
"Kim için yaşayabilirim, hangi gaye için? Neyi arayacağım? Ne için savaşacağım? Neyin rüyasını göreceğim? Hayatın çiçekleri döküldü, sade dikenleri kaldı."
Ah oblomov, olganın senin içinde yeşeren umutları büyüteceğine o kadar inanmıştım ki.. sizin aşkınızın masumiyetini çok sevmiştim sonunuzu hiç böyle hayal etmemiştim ama senin gibi yataktan kalkmayı bile külfet gören birinden, bir aşkın yükünü kaldırmayı beklemek haksızlık olurdu.. bunu sen de anlayıp yalnızlığı seçtin.
En çok da şu cümlen içimi burktu;
"Hatıralar mutlu bir hayatın hatıraları olursa güzeldir; insana güç kapanmış yaraları hatırlatınca acı şeylerdir.."
Temiz kalpli oblomov'un hikayesi güzel bir sonla bitmeyi hak ediyordu ama biliyorum ki, her zaman mutlu sonla bitmez hikayeler..
Kalbimin bir yerinde hep var olacak bir kitap.
Tüm kalbimle tavsiye ediyorum okumanızı.
Bu değerli kitabın her sayfasını bir ders niteliğinde okudum. İnsan ufkunu geliştirecek, farklı bakış açıları kazandıracak birçok konuyu ele almış ve çok samimi bir aktarımla okuyuculara sunmuş doğan hocamız. Kişisel gelişim açısından oldukça etkileyici bir kitap oldu benim için. Okuyan her insanın da kendine bir şeyler katacağından eminim. Ben çok severek okudum ve tavsiye edebileceğim bir kitap oldu. Herkese keyifli okumalar dilerim..
"Kilometrekareye binlerce trajedi düşüyor.."
Kitabı özetleyen cümle bu aslında. Parçalanmış bir aileyi, birbirinden hüzünlü bir şekilde ayrılan kardeşler peri ve abdullah'ın hikayesini anlatıyor gibi görünse de, kitap aslında birçok hayata ve hikayeye yer veriyor. Her insanın hayatı, hikayesi başlı başına bir roman değil midir zaten.. kitapta birçok hikaye yarım bırakıldı bence. Cevabını bulamadığım sorular kaldı öylece. Tek bir olay örgüsü üzerinde durulmadığı için okurken hangi hayatın daha zorluklarla geçmiş olduğunu anlayamadan içim ezilerek okudum. Hikayenin sonunda isterdim ki Abdullah da hatırlasın biricik kardeşi peri'yi onun için sakladığı kuş tüylerini, onun için yazdığı her satırı. Kavuşmalarını hiç böyle hayal etmemiştim..
Savaşın, yoksulluğun, ailesizliğin insan üzerinde bıraktığı tahribat çok acı oluyor..
Ahmed Arif.. Hasretin şairi.
Ahmed Arif'in, Leylasına yazdığı mektuplardan oluşuyor bu güzelim kitap. Karşılıksız sevmenin tanımı ne diye sorsalar senin adını söylerdim. İnsan ancak bu kadar zarif sevebilir, insan ancak bu kadar güzel sevebilir.. Zindanlar, sürgünler, savrulan koca bir hayat ama ne olursa olsun kaleminin sadece leyla'yı yazması. Sadece Leyla.. İki yitik hasret, iki parça can..
O eşsiz şiirlerinin her bir satırı ezberimde, yüreğimin en güzel yerinde..
"Seni bulmuşam sonra. Seni, kaburgamın altın parçası." dizelerini nasıl unutabilirim ki zaten.
Reklam