Talihin olanak tanıdığı, yaşamı kolaylaştıran herhangi bir şeyi kullanmayı, ama kibirsiz ve mazeretsiz, işe yarar bir şekilde kullanabilmeyi; bu şeyler elde edildiğinde sadelikle elinde tutanilmeyi, gittiklerinde ise onlara ihtiyaç duymamayı; hiç kimsenin ne bir sofist, ne bir küstah, ne de bir bilgiçmiş gibi bahsedemiyeceği fakat olgun, eksiksiz, dalkavukluğa meyli olmayan, kendi kendini ve başkalarını yönetebilen bir adam olmayı öğrendim.
Öylesine sevdim kii. İnsan farklı pencerelerden bakınca bir gece de olsa böylesine değişebilir mii?
Bana biraz da "It's A wonderful life " Filmini anımsattı. (Mükemmel bir filmdir). Kitabın başlardaki karanlığına rağmen hep içimde bi umutla okudum ve en sonunda düşlediğim gibi oldu. Tim'e üzülsem de ailenin bununla baş etme şekli umutları beni çok etkiledi.