Elif Taşçı
@_Elifffff_
25 Nisan
44 okur puanı
Aralık 2023 tarihinde katıldı
Öncelikle çok beğendim çok güzeldi jack London kalemini sevdiğim bir yazar zaten bu sefer farklı ve mükemmel bir kitap yazmış konusu çok hoşuma gitti çok akıcıydı okurken hiç sıkılmadım okumak isteyenlere tavsiye ederim.
Konusu:
Jack London'ın 1904 yılı Eylül ayında kaleme aldığı Oyun romanı, ertesi yıl Nisan-Mayıs aylarında ABD'de The Metropolitan ve İngiltere'de The Tattler dergilerinde tefrika edilmiş, 1905 Haziran ayında ABD'de kitap olarak yayımlanmıştır. Bu kısa roman, "işçi sınıfının kibar kesiminden" bir delikanlı ile bir genç kızın boksla kesişen kaderlerini konu alır. Yelken yapımcısı ve "ailenin küçük babası" olan yirmi yaşındaki boksör Joe Flemming, on sekiz yaşındaki sevgilisi Genevieve'den, evlilikleri öncesi son kez boks maçına çıkmak için müsaade ister. Bir Dilim Biftek, Meksika başta olmak üzere, pek çok yapıtında boks sporunun doğasını bütün renkleriyle işleyen Jack Landon, Oyun'da boksun şiddeti ile işçi sınıfından insanların yalın yaşamlarını canlı biçimde yansııtıyor.
Çok şey kaybediyoruz yaşarken. Belki de yaşamak kaybetmektir. Kendimiz olmak için çabalamak yetmezmiş gibi başka insanların varlığına da bağımlıyız.
Kaybettiğimiz insanların ardından tuttuğumuz yaslar kadar yaşlıyız. Ve bu yaslar her adımda bizi takip ediyor.
Ama umudunuzu yitirmeyin. Belki bir gün uçarız.
İyi okumalar.
Ağlarsam ayıp olur mu?" (syf. 68)
-Acıyı küçük yaşta keşfetmiş bir çocuğun hikayesi-
Aynı evrende yaşamamalı cellatlar ve çocuklar; Ya ölmeli cellatlar ya da hiç doğmamalı çocuklar. Cinayet birini bedenen öldürmekle olmuyor. Birinin ruhunu öldürmekte cinayettir.
"- biliyor musun, insanları öldürüyorum portuga.
+ bunu nasıl yapıyorsun zeze?
- onları unutarak..." İşte bu ruhu katledilmiş bir çocuğun kanıtı. Zeze' nin öyküsü... Zeze içinizi o kadar ısıtıyor ki anlamak için okumak gerek. Hani bazı kitaplar vardır kağıtta kalmaz insanın ruhuna dokunur
Şeker Portakalı
Şeker Portakalı aynen böyle bir kitap. Bütün duyguları en dibine kadar yaşıyorsunuz en çok da acıyı.
Şeker Portakalı' ndaki minik Zeze bana hep Feride Çiçekoğlu'nun
Uçurtmayı Vurmasınlar
Uçurtmayı Vurmasınlar kitabındaki Barış'ı çağrıştırmıştır. Hayata ve çevresindekilere karşı duyduğu meraklı bakış açısı ve öğrenme çabasıyla ondan bir parça görerek ve onu hayal ederek okuduğum bir kitap oldu. Zeze ve Barış' ın göğe olan tutkusu o kadar güzeldi ki keşke çevresindekilerde bunun anlamını bilselerdi. Özellikle de Zeze'nin 'Gökyüzünün benim için ne anlama geldiğini anlayamazdı.' dediği ve Barış'ın 'Bizim göğümüzün yalnızca gündüzü var. Senin göğünde akşam oluyor mu İnci' dediği yerde kaldım....
Öylesine güzel, öylesine mükemmel bir polisiye okudum ki anlatamam. Başından sonuna kadar kusursuzdu. Tek bir sayfasında bile sıkılmadım.(abartmıyorum) Yazarlarımızın okuduğum ikinci kitabı 'Kör Kanun'. İlk kitapları 'Uzunyuva'da Uyanış' dı. Ve o da muhteşemdi. Eğer bu yazarların kalemiyle tanışmadıysanız ve polisiye seviyorsanız inanın çok şey kaybediyorsunuz.
Kısaca konusundan bahsedeyim;
1977 yılında Zile'de sağ-sol davaları nedeniyle gencecik bir delikanlı olan Can öldürülüyor. Üzerinden yaklaşık otuz yıl geçmişken Can'ın katilleri teker teker işkencelerle öldürülmeye başlanıyor. Acaba bu ölümlerin sebebi yıllar sonra gelen bir intikam mı? Peki neden bunca zaman beklenilmiş? Eğer bu bir intikamsa bunu kim veya kimler yapmış olabilir? Tüm soruların cevabı ve çok daha fazlası işte bu kitapta Tavsiyemdir dememe gerek yoktur diye düşünüyorum
Korku; insanı diri tutar derler ama...
-Spoiler içermez-
Korku; kendini en fazla hissettiren duygulardan biridir nazarımda. Şaşkınlık gibi kısa sürmez, aşk gibi parlayıp sönmez, üzüntü gibi unutulup gitmez... Yıllarca aynı frekansla korkabilir bir insan. Korkmaya uykusunda bile devam edebilir. Korku rüyalara bile sirayet edebilir. Korkuyu alt etmek zordur, öğrenmemiz gereken şey onunla birlikte yaşamaktır belki de. Şayet korkuyla nasıl baş edeceğini bilmezse insan onun tutsağı olur. Artık hayatının geri kalanına kendisi değil korkuları hükmeder. Huzurunu kaybeder, iradesini kaybeder, muhakeme yeteneğini, özgüvenini, neşesini kaybeder. İşte korkunun ne denli güçlü olduğunu bilen Zweig, kitabının merkezine bu duyguyu oturtmuş, ortaya kısa ama etkili bir eser çıkarmıştır.İyi okumalar....
