Beləcə, uşaqlığımızdan etibarən özümüzlə savaşa başlamış və özümüzü valideyinlərimizin bizi danladığı kimi tənqid etməyə meyilli olmuşuq: "Sən axmaqsan. Sən yaxşı uşaq deyilsən. Heç nəyi düzgün edə bilmirsən". Ardı-arası kəsməyən tənqid bir vərdiş halına çevrilir. İndi isə yetkin bir insan olaraq əksəriyyətimiz içimizdəki uşağa ya heç əhəmiyyət vermirik, ya da erkən yaşlarımızda bizi necə aşağılamışdılarsa, biz də onu aşağılayırıq.