"Kendinizi seviyorsanız, başkalarını da kendinizi sevdiğiniz ölçüde seversiniz. Karşınızdaki kimseyi kendinizden daha az sevdiğiniz sürece kendinizi sevmeyi başaramazsınız; ama kendinizi de, başkalarını da aynı ölçüde severseniz, onları bir tek kişi gibi seversiniz; bu tek kişi de hem Tanrı'dır hem insan. Bu yüzden kendisini ve başka herkesi aynı ölçüde seven insan büyük ve dürüst bir insandır."
Sayfa 64
Reklam
Bencillikle kendini sevme aynı olmak şöyle dursun, birbirinin tersidir. Bencil insan, kendisini çok sevmez; tersine çok az sever, aslında kendisinden nefret eder. Yaratıcı olamamanın belirtilerinden ancak biri olan kendinden hoşlanmama ve kendisiyle ilgilenmeme, o insanı boşluk ve sıkıntı içinde bırakır. Böyle bir insan mutsuzdur; huzursuzluk içindedir, elde edemediği doygunlukları yaşamdan kopararak almaya çalışır.
Sayfa 62
İnsan yaşamının değeri, mutluluğu, gelişmesinin, özgürlüğünün kökleri hep sevme yetisine, başka deyişle, ilgi, saygı, sorumluluk ve bilgiye dayanır. Kişi yaratıcı bir sevgiyle sevebiliyorsa, kendisini de sever; yalnız başkalarını seviyorsa, hiç sevemiyor demektir.
Sayfa 61
William James'in "işbölümü" dediği şey, insanın yalnız ailesini sevip de "yabancılar"a hiçbir sevgi duymaması, o insanda sevme yetisinin hiç bulunmadığını gösteren bir kanıttır. İnsanları sevmek, çoğu zaman sanıldığı gibi, özel bir insanı sevdikten sonra gelen bir soyutlama değil, bir önerme, belli insanları severek geliştirilen bir tutumdur.
Sayfa 61
Gerçek sevgi yaratıcılığın, ilgi, saygı, sorumluluk ve bilginin ortaya dökülmesidir. Başka birisi tarafından etkilenmek anlamında bir "etkilenme" değildir; köklerini insanın sevebilme yetisinden alan, sevebilen insanın gelişmesi ve mutluluğu için girişilen etkin bir çabadır.
Sayfa 61
Reklam